Πριν καν…

Πόσο με ήξερες,
πριν καν σου συστηθώ;
Πόσα καταλάβαινα,
πριν καν τα αρθρώσεις;
Πόσο μοιάζαμε οι δυο μας. 
Από την αρχή.
Από τις πρώτες ατάκες.
Στα ουσιώδη και στα ανούσια.
Στα αστραφτερά και στα σκοτεινά.
Στα φανερά και στα κλειδαμπαρωμένα.
Σε όλα.

Πρώτα τρομάζαμε στην αρχή, θυμάσαι;
Πόσα “μα είναι δυνατόν;;”, είπαμε;
“Μα τί είσαι τελικά; το άλλο μου εγω;!”, μου το ‘πες κ αυτό κάποτε.
“Δεν γίνονται αυτά!! Δεν μπορεί να μοιάζουμε τόσο”, λέγαμε εντυπωσιασμένοι, σχεδόν ανατριχιασμένοι.
Πόσες φορές τα’παμε όλα αυτά;
Πόσες θα τα πούμε ακόμα;

Πόσες φορές σε ονειρεύτηκα,
πριν μάθω ότι υπάρχεις;

Ήταν τυχαίο το να σε βρω;
Ήταν μοιραίο το να με βρεις;
Εσύ γεννήθηκες για μένα;
Εγώ μεγάλωνα για σένα;

Δεν ξέρω να σου πω..
Ξέρω όμως ότι, πια,
το μόνο που με τρομάζει από όλα αυτά
είναι μήπως κάποια στιγμή αναγκαστώ να μην έχω κάποιον να του μοιάζω τόσο.
Εσένα.
Να μην αν-οίκω.
Σ’εσένα.
Δεν θα έχω σπίτι κανέναν.
Γιατί το σπίτι μου είναι ένα.
Εσύ.