Ό,τι γίνεται με αγάπη (δεν) γίνεται να μην αγαπηθεί._

Η αλήθεια είναι ότι είναι καιρός
που έχω γράψει κι αποθηκεύσει το “ό,τι γίνεται με αγάπη δεν γίνεται να μην αγαπηθεί._”
Αλλά σήμερα έβαλα και την παρένθεση στο “δεν” γιατί δεν είμαι πια τόσο σίγουρη.

Έχουμε όλοι τον ίδιο τρόπο να εννοούμε την αγάπη, άραγε;

Αλλά αν ρωτάς, για εμένα,
η αγάπη είναι
παρουσία κι αγκαλιά,
ανάγκη κι ολοκλήρωση,
σπίτι και βόλτα,
αναγνώριση κι εκτίμηση,
προστατευτικότητα και προσφορά,
τρυφερότητα και γλύκα,
ανάσα κι ηλιαχτίδα,
πρώτη προτεραιότητα και πιστή υπηρέτησή της.

Η αγάπη είναι
θησαυρός κι ευχή,
τύχη κι επιλογή,
ψυχή και μυαλό,
καρδιά κι έγνοια,
χάδι και δόσιμο,
επιμονή και απαράδοτο,
κόπος και θαυμασμός,
λουλούδι και δέντρο.

Η αγάπη είναι
πανοπλία κι ασπίδα,
παρόν και μέλλον,
όνειρα κι όνειρα κι όνειρα,
ανοιχτές θάλασσες και ταξίδια,
άγνωστα μέρη και χέρια κουμπωμένα,
“δίπλα” και “μαζί”,
“θέλω” και “μπορώ”,
“εδώ” και “τώρα”.

Και τελικά, τι λες;
Ό,τι γίνεται με αγάπη,
όπως την εννοώ εγώ,
γίνεται να μην αγαπηθεί;
Κι αν αγαπηθεί, αγαπιέται με τον ίδιο τρόπο που αγαπήθηκε;_