Όταν πληγώνομαι γίνομαι αγρίμι και ας είναι πληγωμένο._

[#ΜαζίΒάζουμεΤελεία είναι οι δικές μας λέξεις. Οι δικές σου και οι δικές μου #μαζί.
Οι απαντήσεις σου στο Facebook και στο Instagram στην ενότητα #ΑνΈβαζεςΤελεία κάθε Δευτέρα, τις Τρίτες θα γίνονται κείμενα! #Πάμε;]

Όταν πληγώνομαι, πληγώνομαι πολύ.
Πονάω πολύ.
Προσπαθώ να σωπάσω, ψάχνω εναγωνίως, σχεδόν μανιωδώς, τα “γιατί” του πόνου μου.

Όταν πληγώνομαι, θυμώνω.
Κλειδώνω και κλειδώνομαι
Στενοχωριέμαι, απομονώνομαι.
Δεν μιλάω και δεν μιλιέμαι.
Γίνομαι στρείδι, σφραγισμένο, αδιαπέραστο.
Τοίχος απροσπέλαστος. Αδιαμπερής, σκληρός, τσιμπεντένιος, μα έτοιμος να γίνει σκόνη με τον παραμικρό τριγμό.

Όταν πληγώνομαι, χάνομαι στους σκοτεινούς λαβυρίνθους του μυαλού και της ψυχής μου.
Βυθίζομαι σε ωκεανούς μανιασμένους απέραντης θλίψης.
Ψάχνω να βρω έξοδο από τον κυκεώνα που με ρουφάει. Αντιστέκομαι. Παλεύω.

Όταν πληγώνομαι, απομακρύνομαι, αποστασιοποιούμαι, αποχωρίζομαι, αποσπώμαι, κάτι σαν αυτονόμηση κρατιδίου μετά από πόλεμο.
Αντάρτικη αυτονόμηση. Άτακτη φυγή.

Όταν πληγώνομαι, ξορκίζω την αλήθεια,
κάπως την ξεθωριάζω μέσα μου και με σύμμαχο τον χρόνο, αποδυναμώνω τις μνήμες που τόσο πονάνε.

Όταν πληγώνομαι, σταματάω να προσπαθώ για το ακατόρθωτο πια.
Αφού με πλήγωσες, τί να με νοιάζει;

Όταν πληγώνομαι, τρώω πολύ ή καθόλου, καπνίζω πολύ, δεν κοιμάμαι, κλαίω με μάτια και καρδιά.
Αυτοτιμωρούμαι, αυτοκαταστρέφομαι ίσως υποσυνείδητα, μα σίγουρα ασυνείδητα.
Λες και ο πόνος δεν μου φτάνει. Με βασανίζω επιπλέον. Πόσο άδικο!

Όταν πληγώνομαι, συγχωρώ κάποτε, μα δεν ξεχνάω ποτέ.

Όταν πληγώνομαι, γλείφω τις πληγές μου,
μαζεύω τα κομμάτια μου,
κόβομαι με τα θρύψαλά μου.
Χαράζω άλλη πορεία πια.
Ξαναφορτίζω τα εξασθενημένα κουράγια μου.
Ξανακοιτάω τον μονό-δρόμο που πρέπει να ακολουθήσω. “Πρέπει” πια!
Και το λέω εγώ, που κάθε “θέλω” εξοστράκιζε τα “πρέπει” του κόσμου όλου.

Και τελικά φεύγω. Χωρίς αγέλη πλέον.
Τα αγρίμια δεν χρειάζονται αγέλες.
Όταν πληγώνομαι, γίνομαι αγρίμι και ας είναι πληγωμένο αυτό._