Όνειρα σε αναβολή._

Ξέρεις,
η αναβολή είναι κάτι που ούτε στο ξυπνητήρι μου δεν τη γουστάρω.
Ή θα κοιμηθώ ή θα ξυπνήσω.
Αυτό το “περίπου” και το “λίγο ακόμα”
εγώ δεν το θέλω.
Αγαπάω το γκρι,
αλλά σε μερικά πράγματα υπάρχει
ή μαύρο ή άσπρο.

Και ναι, είμαι άνθρωπος που αργώ να πάρω αποφάσεις
γιατί χρειάζομαι χρόνο να τις χτίσω μέσα μου
ώστε κανείς και τίποτα να μην είναι ικανό να μου τις κλονίσουν,
αλλά μόλις τις πάρω είναι απλά διεκπεραιωτικό και θέμα… ημερών
να μετατραπεί από στόχος σε ξεκίνημα και τέλος να γίνει επίτευξη.

Όνειρα είχα πάντα άπειρα,
κάποια μου ταίριαζαν,
κάποια όχι.
Μερικά έσβησαν με το μεγάλωμά μου,
μερικά άλλαξαν.
Λίγα γεννήθηκαν αλλά ήταν πολύ ισχυρά
και κάπως παράτολμα ίσως.
Αλλά τα υπηρετούσα πάντα μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματός μου.
Τολμηρά και θαρραλέα.
Πειθήνια.
Με ήθος και σεβασμό.

Κάποια ακόμα τα υπηρετώ κάπως ξέπνοα όμως…
Λίγο κουράστηκα.
Έστω και πρόσκαιρα.
Αλλά κουράστηκα.

Γιατί όσο εγώ κάνω όνειρα χωρίς να υπολογίζω τον κόπο που θα καταβάλω για να τα εκπληρώσω,
αφού η εκπλήρωση ξεπερνά σε αξία τον κόπο,
οι συνθήκες αλλάζουν και τα κάνουν ακόμα πιο ανεπίτευκτα.

Και έτσι βρίσκομαι κάπως με όνειρα σε αναβολή.
Και εγώ σιχαίνομαι την αναβολή.
Γιατί μου πάει τη ζωή που θέλω πιο μακρυά από όσο αντέχω.
Άσε που εγώ πάλεψα με θηρία και εαυτό ώστε να την έχω στο τώρα μου.
Λίγο άδικο δεν είναι;

Και στην τελική,
αξίζουν τα όνειρα τα ίδια να είναι σε αναβολή;_