Φυλακιστήκαμε σε αριθμούς, ενώ είμαστε λογοτεχνία._

Φυλακιστήκαμε σε αριθμούς.
Πόσα πτυχία έχεις.
Πόσες ξένες γλώσσες ξέρεις.
Πόσα σεμινάρια παρακολούθησες.
Πόσα χαρτιά μαζέψες.
Πόσα χρόνια δούλεψες.
Πόσα λεφτά βγάζεις.
Πόσους “φίλους” έχεις.
Πόσα πήρες.
Πόσα έδωσες.
Πόσα χρωστάς.
Πόσα χρόνια έζησες.
Πόσα χρόνια μοιράστηκες με κάποιον.

Και ξεχάσαμε ότι είμαστε λογοτεχνία.
Πόσο σημαντικό είναι να μαζεύεις γνώσεις για να έχεις καλή ζωή.
Πόσο σου χρειάζονται οι γλώσσες ώστε να επικοινωνείς, μαζί και αυτή του σώματος.
Πόσο παιδεύτηκες για να φτάσεις εκεί που είσαι τώρα.
Πόσα ονειρεύεσαι να ζήσεις.
Πόσους ανθρώπους καρδιάς έχεις.
Πόση χαρά είχες όταν έδωσες.
Πόση αγάπη σου έδειξαν όταν πήρες.
Πόσο δεν χρωστάς σε κανέναν τίποτα, γιατί ό,τι έκανε το έκανε με τη θέλησή του και υπό την ευθύνη του.
Πόσο όμορφα ή όχι έζησες τα χρόνια που πέρασαν.
Πόσα σου έμαθαν όσα μοιράστηκες.
Πόσο έμαθες τον εαυτό σου μέσα από αυτά.
Πόσο έτοιμος είσαι να προχωρήσεις σε μια νέα ομορφότερη ζωή, πιο ταιριαστή στα “θέλω” σου.
Πόσο πρέπει να παλέψεις για να ευτυχήσεις κάποτε, όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Φυλακιστήκαμε στην ποσοτητα και χάσαμε ό,τι έχει σημασία: Την ποιότητα.

Φυλακιστήκαμε στα νούμερα και ξεχάσαμε ότι ό,τι έχει πραγματική σημασία, ό,τι δύναται να σε κάνει ευτυχισμένο πλάσμα δεν είναι μετρήσιμο με καμία μονάδα μέτρησης.

Φυλακιστήκαμε στο πλήθος όσων μας έμαθαν (ότι πρέπει) να επιδεικνύουμε και αφήσαμε τα χαμόγελα σπασμένα και τα όνειρά μισά.

Φυλακιστήκαμε σε αριθμούς
ενώ είμαστε λογοτεχνία._