Φοβάμαι μήπως τα όνειρά μου δεν γίνουν…ζωή._

[#ΜαζίΒάζουμεΤελεία είναι οι δικές μας λέξεις. Οι δικές σου και οι δικές μου #μαζί.
Οι απαντήσεις σου στο Facebook και στο Instagram στην ενότητα #ΑνΈβαζεςΤελεία κάθε Δευτέρα, τις Τρίτες θα γίνονται κείμενα! #Πάμε;]

Φοβάμαι τον χρόνο που ασταμάτητα, σχεδόν άπονα, περνάει. Δεν ξέρω αν τον επενδύω σωστά πάντα. Ούτε αν τον εκμεταλλεύομαι στο έπακρο.

Φοβάμαι ότι ίσως αν δεν χρησιμοποιώ προσοδοφόρα τον χρόνο μου, με ανθρώπους και καταστάσεις που μου ταιριάζουν, θα ζήσω απόλυτη μοναξιά.

Φοβάμαι τα σκοτάδια, τα δικά μου κυρίως, μα και τα αλλότρια.

Φοβάμαι το άγνωστο εν μέρει. Θέλει έναν ενθουσιασμό το να το κατακτήσεις και μερικές φορές νιώθω ότι δεν τον έχω πια.

Φοβάμαι την απώλεια. Δεν έχω ζήσει και λίγες. Αλλά όσο και αν έχεις προπονηθεί στην απώλεια, καθεμία πονάει σαν να είναι η πρώτη!
Δεν συνηθίζεται…

Φοβάμαι για σένα.
Φοβάμαι και όταν χάνεσαι. Τώρα που σε βρήκα, μην σε χάσω.
Φοβάμαι και όταν είσαι εδώ, ξέρω ότι δεν θα είναι για πάντα.
Φοβάμαι μη μάθω στο “χώρια”. Εγώ δεν ήθελα να ξέρω τίποτα άλλο από το “μαζί”. Το “μαζί σου”, για την ακρίβεια.

Φοβάμαι ότι δεν θα ερωτευτώ ξανά. Το δέσιμο θα γίνει δεσμός με κόμπο δεμένος και εγώ ίσως τελικά δέσμιος άνθρωπος του έρωτά σου.

Φοβάμαι το να μην μπορώ να σταθώ δίπλα στους ανθρώπους που αγαπώ. Με όποιο τρόπο. Με όποιο κόστος.
Δεν το υπολόγισα ποτέ.
Θέλω να είμαι όλοι τους καλά και εγώ να καμαρώνω.

Φοβάμαι και το να αντέχω τις απώλειες. Το να μην τις φοβάμαι. Αυτό το άφοβο συναίσθημα είναι σχεδόν τερατώδες. Δεν ξέρω, με τρομάζει.

Φοβάμαι όσα μπορεί να κρύβει το μυαλό ενός ανθρώπου. Και η ψυχή του.
Θέλω να μάθω να τα αποκρυπτογραφώ.

Φοβάμαι, κάποιες ελάχιστες φορές, τους πάντες και τα πάντα.
Τις περισσότερες, δεν φοβάμαι τίποτα και κανέναν.
Φοβάμαι μήπως ποτέ δεν πάψω να φοβάμαι. Αλλά τί έννοια έχει να ζω με φόβο; Χάνεται η ζωή έτσι και εγώ θέλω να ζήσω!

Φοβάμαι αυτούς που φοβούνται τα “θέλω” τους. Που δεν τα υπηρετούν μέχρι τελικής πτώσεως.

Φοβάμαι τα “ποτέ” και τα “πάντα”,
τις γαρνιτούρες, τα στολισμένα, τα ψεύτικα.
Φοβάμαι τους υποσχόμενους ουτοπικούς παραδείσους, μπορούν να με καταπιούν και να χαθώ για πάντα μέσα στο κενό τους. Χωρίς επιστροφή.

Μα πάνω από όλα…
Φοβάμαι εμένα και μόνο τελικά.
Να μην μου επιτρέψω να ξε-χάσω τον εαυτό μου – όχι πάλι!
Φοβάμαι μήπως τα όνειρά μου, τα μεγάλα και τα σπουδαία, δεν καταφέρω να τα κάνω ζωή και πάει στράφι ο κόπος μου._