Το να λες “όχι ” δεν σε κάνει κακό παιδί, σε κάνει όμως τίμιο._

Δανείζομαι τη μέρα, για να σου θυμίσω πόσο σημαντικό είναι να λες “όχι” αν και μόνο αν το εννοείς.

Μάθαμε να λέμε σε όλα “ναι”, στο βωμό της αποδοχής που προσδοκούμε Από τους άλλους.
Ξεχάσαμε όμως ότι τα “ναι” όταν δεν τα εννοούμε πραγματικά,
και όταν η ψυχή σου ουρλιάζει “όχι”, αλλά το στόμα σου ψελλίζει ξέπνοα “ναι”,
είναι σαν δοχεία υπό πίεση.
Κάποια στιγμή, ανεβάζοντας θερμοκρασία, βγαίνοντας από τα όρια αντοχής, εκρήγνυνται.
Και γίνεται καταστροφή μεγάλη, σε σένα αλλά και σε όποιον είναι κοντά σου χωροταξικά.

Μάθαμε να λέμε “ναι”, σε ανθρώπους που υποσυνείδητα ξέρουμε ότι δεν θα δέχονταν το “όχι” μας.
Και αναρωτιέμαι: Ποιος που στ’ αληθινά σε αγαπάει και σε εκτιμάει, αποδέχεται μόνο τις συγκαταβατικές απαντήσεις σου;
Ποιος που σε σέβεται δεν μάχεται ή έστω δέχεται το αναφαίρετο δικαίωμά σου να έχεις αντίθετη άποψη από τη δική του;

Μάθαμε να λέμε “ναι”, όταν όλα μέσα μας υπερασπίζονταν έναν τεράστιο “όχι” και ήταν πάνω από έτοιμα να θυσιαστούν για αυτό.

Μάθαμε να λέμε “ναι” όταν δεν τα εννοούσαμε και ξεχάσαμε πόσο άδικα υπερτραφή “όχι” στρέψαμε στον εαυτό μας. Και πόσο αυτά θύμωσαν και μας ισοπέδωσαν με την πρώτη ευκαιρία.

Μάθαμε να λέμε “ναι” και τους αδικήσαμε όλους τελικά.
Εμας τους ίδιους γιατί δεν υπερασπιστήκαμε το συναίσθημά μας
και τους άλλους γιατί δεν τους εκφράσαμε την αλήθεια μας.
Δεν τους εμπιστευτήκαμε. Δεν είμασταν ειλικρινείς.

Αλλά ξέρεις κάτι τελικά;
Το να λες “όχι ” δεν σε κάνει κακό παιδί, σε κάνει όμως τίμιο._