Το “λίγο”…

Στο ‘χω ξαναπεί:
είμαι περίεργο τυπάκι.

Το πρόβλημα με μένα είναι ότι
μου αρκεί το “λίγο” των άλλων.
Δεν ζητάω εύκολα.
Τους αφήνω να μου δώσουν αυτό
που έχουν στην ψυχή τους
μόνοι τους κι εκεί θα τους μετρήσω.
Θέλω να θέλουν να με δουν,
όχι να επιβάλλω την παρουσία μου.
Θέλω να με σέβονται,
όχι να με φοβούνται.
Θέλω να μ’αγαπάνε,
όχι να με λυπούνται.

Δεν ένιωσα ποτέ ότι μου χρωστάει κανείς. Ό,τι κι αν είχα ήδη δώσει εγώ.
Δεν μου χρωστάει κανείς και
σε κανέναν δε χρωστάω.

Δεν παραπονιέμαι.
Λέω: “Τόσο είχε να δώσει σε σένα. Οκ.
Είναι λίγο; μείνει άγρυπνη να δεις
αν θα συμπληρώσει.
Συνεχίζει να ‘ναι λίγο; Κάν’την. ”

Θα μου πεις… κέρδισες με αυτό;!
Με κάθε μονοπάτι που διαλέγεις,
κάτι κερδίζεις , κάτι χάνεις.
Έχασα, ενδεχομένως, παρουσίες, ευκολίες, παροχές, ελπίδες, χρόνο, κόπο.
Κέρδισα όμως το ότι ξέρω
τί και πόσο πραγματικά
θέλει και μπορεί
να μου δώσει ο καθένας.
Δεν παραμυθιάζομαι.
Κι ας ελπίζω. Ακόμα.
Σου ακούγεται εγωιστικό;
Μπορεί και να ‘ναι.
Δεν δήλωσα ποτέ Αγία, ωστόσο.

Με τη ζωή μου, όμως…
Τηρώ άλλη στάση.
Εκεί δε μου φτάνει το “λίγο” της.
Ζητάω πάντα κι άλλο.
Μου τα χρωστάει ΟΛΑ.
Πάλεψα γι’αυτήν.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, κάθε μέρα παλεύω.
Δεν βρήκα τίποτα έτοιμο. Ποτέ.
Και, ναι, της θυμώνω πολλές φορές.
Γιατί μου πάει κόντρα.
Εγώ στρώνω κι αυτή ξεστρώνει.
Μου χρωστάει και δε με ξοφλάει.
Σα κακοπληρωτής πελάτης.
Θα της τα πάρω όμως.
Δεν θα της επιτρέψω να μου χρωστάει
για πολύ ακόμα.

Γιατί η ζωή είμαι εγώ.
Και από μένα είχα
σχεδόν πάντα,
σχεδόν μόνο,
απαιτήσεις.

Το πρόβλημα με μένα είναι
ότι μου αρκεί το “λίγο” των άλλων.. για λίγο,
αλλά όχι το “λίγο” της ζωής,
όχι το “λίγο” το δικό μου.
Τα θέλω όλα και τα θέλω τώρα._