Το κακό με μένα ήταν ότι προσπαθούσα λιγότερο από ότι απο-λάμβανα._

Και έρχονται κάτι νύχτες στη ζωή σου
που κάνεις απολογισμό.
Κοιτάς πίσω και πιο πίσω και άλλο πιο πίσω…
Και βλέπεις την ιστορία σου σαν παρατηρητής πια- όσο γίνεται.
Γιατί μπορεί το παρελθόν να είναι κομμάτι σου παντοτινό,
προίκα και κατάρα,
και πάντα να το κουβαλάς πάνω σου,
αλλά είναι παρελθόν και έχει παρέλθει.
Αυτή η προίκα όμως και αυτή η κατάρα,
ακόμα σε καθοδηγούν με έναν τρόπο. Ακόμα…
Και ας προσπάθησες τόσο. Δεν ξεριζώνονται ολοκληρωτικά.
Πάντα κάτι μένει…

Και κοιτάς τα μικρά και τα μεγάλα λάθη σου και,
ίσως και κάποια σωστά σου.
Όχι γιατί έχουν σημασία για τον απολογισμό,
μα έτσι, για να πεις και ένα μικρό “μπράβο” στον εαυτό σου.
Σαν παρηγοριά πιο πολύ.

Και στον απολογισμό βλέπεις ότι σε όλα σου τα λάθη
σε οδήγησε μία ατάιστη ανάγκη που γεννήθηκε στο βαθύ παρελθόν,
και με τα χρόνια έγινε χαρακτηριστικό σου τελικά.
Και αυτά, ανάγκη και χαρακτηριστικό,
είναι το ότι πάντα έχεις δίψα να αγαπηθείς παράφορα,
αλλά προσπαθώντας ανελέητα.
Προσπαθώντας πριν και κατά τη διάρκεια. Πάντα. Προσπαθώντας.
Γιατί έτσι έμαθες. Ότι την αγάπη για να την κερδίσεις θέλει προσπάθεια και κόπο και αυταπάρνηση και θυσία.
Και μαθαίνεις να τραβάς τον εαυτό σου στα άκρα,
να πρέπει να τον δεις να ματώνει για να πεις “παραιτούμαι”,
σχεδόν να τον βασανίζεις με την προσδοκία να αγαπηθείς όσο και όπως αγαπάς. Ισότιμα.
Καλώς ή κακώς, αυτό έγινε από ανάγκη, χαρακτηριστικό.
Αλλά σε αυτή την τρελή κούρσα δίχως τέλος,
ξεχνάς ότι δεν απολαμβάνεις, ούτε και λαμβάνεις.

Και κάπου εκεί,
ανάμεσα σε εκατομμύρια σκέψεις το λεπτό,
για όλους σχεδόν τους τομείς της ζωής σου,
και όλους τους ανθρώπους που πέρασαν από αυτήν,
βρίσκεις, μάλλον,το μεγαλύτερο λάθος σου…

Το κακό με εμένα ήταν πάντα
ότι προσπαθούσα περισσότερο από ότι απο-λάμβανα._