Το επίτευγμά σου είναι…

Σου ‘χω ξαναπει, τα βιώματα είναι άσχημο πράγμα.
Σχεδόν ανεξίτηλο.
Αμετάφραστα, μέχρι ένα σημείο υψηλής αυτοεπίγνωσης.
Αδιαχείριστα, μέχρι ένα σημείο ανώτερης αυτοδιάγνωσης.
Ακυβέρνητα, μέχρι ένα σημείο εξαιρετικού αυτοελέγχου.

Όλοι μας έχουμε τραύματα.
Γιατί κανείς δεν γεννήθηκε ούτε με εγχειρίδιο καλής χρήσης,
ούτε με προϋπηρεσία.
Βασικά, κάποιοι είμαστε θαύματα φτιαγμένα από τραύματα.
Και κάποιοι, οι περισσότεροι ίσως, συνέχισαν την οικογενειακή παράδοση παραμένοντας λόγχες αμφίπλευρες.

Σ’ ένα γενικό πλαίσιο, η δεύτερη κατηγορία με θυμώνει. Πολύ!
Οι αμφίπλευρες λόγχες.
Όχι γιατί πληγώνουν και πληγώνονται.
Όχι γιατί συνεχίζουν μια σαθρή, σάπια κι άρρωστη παράδοση.
Μα γιατί δεν εξελίχθηκαν.
Θεωρώ προσωπικό χρέος το να εξελίσσεται ο νοήμων άνθρωπος.
Το να αντιμετωπίζει κάθε μέρα τους φόβους του και να τους σφαλιαρίζει έναν-έναν.
Το να ξεπερνά ό,τι τον πόνεσε.
Το να κοιμίζει ό,τι τον σημάδεψε.
Να κοιμίζει, ναι!
Γιατί είναι στιγμές που οι βιωματικοί δαίμονές σου ξυπνάνε κι αναπόφευκτα, υποτροπιάζεις.
Αλλά, πρέπει να ‘ναι μόνο στιγμές!
Και μετά να μπαίνει μπροστά σου, ασπίδα, φάρος και πυξίδα σου
η αυτοεπίγνωση, η αυτοδιάγνωση κι ο αυτοέλεγχος.
Και να ανακτάς και πάλι ισορροπία.
Την ισορροπία που έχτισες εσύ ζώντας
κι όχι την ανισορροπία που σου κέρασαν, χωρίς να την παραγγείλεις, τα βιώματα.
Κι αυτό, αλήθεια, είναι επίτευγμα.

Επίτευγμα στη ζωή είναι μόνο
αυτό που κατάφερες να γίνεις παρά τα βιώματά σου,
κι όχι ό,τι έγινες βάσει αυτών.
Γίνεται να γίνεις θαύμα. Γίνε!_