Τις Κυριακές να μ’ αγκαλιάζεις πιο σφιχτά._

Οι Κυριακές έχουν μια μικρή μελαγχολία, από παιδί το ένιωθα.
Ίσως επειδή σηματοδοτούν το τέλος του γενόμενου και την αρχή του επερχόμενου.
Κάπως λίγο σαν να κατατάσσουν μια εβδομάδα ολόκληρη στο παρελθόν και να ακολουθούνται από μια καινούρια που φέρνει το άγνωστο, το ακαθόριστο, το ασχημάτιστο.

Οι Κυριακές πάντα μου έφερναν μια μικρή πίκρα και μια κρυφή αγωνία.
Δεν ξέρω να σου πω γιατί και ίσως δεν θέλω να το ψάξω πια.

Εσύ απλά, τις Κυριακές να με αγκαλιάζεις πιο σφιχτά, για να μου θυμίζεις ότι πια έχω το δικό μου φωτεινό σπίτι που μυρίζει κέικ και λουλούδια ανοιξιάτικα._