Τα μεγαλύτερά μου λάθη τα έκανα σωστά._

Και δεν μετάνιωσα κανένα τους.
Όλα κάτι μου έδωσαν.
Ό,τι είμαι και ό,τι δεν είμαι σχηματίστηκε από ό,τι μου έμαθαν τα λάθη μου.
Με σμιλευτή και γλύπτη τον τρόπο που τα επεξεργάστηκα, που τα αποδόμησα,
που τα μετέφρασα, που τα κατάλαβα,
που τα αποδέχτηκα, που τα τακτοποίησα μέσα μου για να βρουν τη θέση που τους άξιζε να έχουν.
Γιατί όλα μου τα λάθη ήταν σημαντικά. Σημαντικά για την πορεία μου. Και τη ζωή μου.
Και τους άξιζε μια αντίστοιχα σημαντική θέση μέσα μου.

Μόνο έτσι θα μπορούσα να τα αγαπήσω, να τα αγκαλιάσω,
να τα αποδεχτώ
και να γίνω και εγώ εξίσου σημαντική.

Μαθαίνοντας να αγαπάω τα λάθη μου,
αγάπησα και τον εαυτό μου.
Γιατί όλα τους υπήρξαν κομμάτια και αποφάσεις μου.
Ουδέποτε παρορμητικά μα πάντα επίκαιρα την εκάστοτε στιγμή που τα επέλεξα.
Μακροπρόθεσμα όχι όλα τους εύστοχες επιλογές. Αλλά τί θα ήμουν αν δεν τα είχα κάνει;

Αν δεν είχα επενδύσει λάθος, πώς θα μάθαινα να επενδύω σωστότερα;
Αν δεν είχα αγαπήσει τον εαυτό μου και τα λάθη του, πώς θα είχα μάθει να αγαπώ τους άλλους και να τους συγχωρώ;

Και αλήθεια, τί σημασία έχουν τα λάθη μου μπροστά σε αυτό που έγινα εγώ διαπερνώντας τα, ξεπερνώντας τις συνέπειες τους και επιλύοντάς τα; καμμία!

Έβαζα πάντα αγάπη σε όλα μου τα λάθη.
Και πείσμα. Και πυγμή. Και τόλμη.
Και κουράγιο. Και ελπίδα. Και προσδοκίες. Και όνειρα.

Γιατί τελικά…
Τα μεγαλύτερά μου λάθη τα έκανα σωστά._