Τα θηλυκά “αντράκια”

Τα θηλυκά “αντράκια” είχαν πάντα
ένα ρόλο βαρύτερο από αυτόν
που τους αναλογούσε την εκάστοτε στιγμή.
Κι όμως τον έφεραν εις πέρας παληκαρίσια.
Υπήρξαν μάνες των γεννητόρων τους, αντί για κόρες τους.
Έγιναν μάνες, αντί για αδερφές.
Αγάπησαν.
Πόνεσαν.
Προστάτεψαν.
Υπερασπίστηκαν.
Έγιναν το δίχτυ ασφαλείας κ ο κυματοθραύστης μαζί.
Μπήκαν μπροστά.
Έδωσαν μάχες.
Σαν μάνες. Κι ας μην ήταν.

Τα θηλυκά “αντράκια” θα κουβαλήσουν.
Θα συναρμολογήσουν.
Θα καρφώσουν.
Θα κατασκευάσουν.
Δεν θα σου νιαουρίσουν ποτέ “δεν μπορώ” ,
κι ας γουργουρίζει η ψυχή τους για λίγη βοήθεια από τα χέρια σου.

Δείχνουν ατρόμητες,
αλλά δεν είναι.
Φοβούνται κι αυτές,
αλλά περήφανα αντιμετωπίζουν το φόβο τους, ουρλιάζοντάς του με θράσσος στα μούτρα :
“Μπάσταρδε φόβε, λάθος πόρτα χτύπησες.”
Και θα συνεχίσουν, θαρραλέα, να πορεύονται.

Δείχνουν αλύγιστες,
αλλά το χιλιομουσκεμένο, από δάκρυα, μαξιλάρι τους, μόνο αυτό, ξέρει την αλήθεια.

Δεν θα παραπονεθούν ότι τις παραμελείς.
Κι ας το κάνεις.
Θα στο πουν με λογικά επιχειρήματα.
Να τις ακούς. Δεν τα λένε πολλές φορές.
Βαριούνται να επαναλαμβάνονται!

Δεν θα σε κατηγορήσουν αν τις αδειάσεις.
Αν συμβεί αυτό, θα κατηγορήσουν τον εαυτό τους για την λάθος εκτίμηση.
Θα πουν “Πάλι λάθος πόνταρα!”
και θα συνεχίσουν.
Κουτσαίνοντας μεν, όρθιες δε.
Άλλωστε, έχουν εγκαταλειφθεί πολλές φορές και άντεξαν. Αντρίκια.

Τα θηλυκά “αντράκια” να τα φροντίζεις,
γιατί δε φροντίστηκαν ποτέ, όσο φρόντισαν.
Τις περνούσαν όλοι για παντοδύναμες.

Τα θηλυκά “αντράκια” να τα αγαπάς,
γιατί δεν αγαπήθηκαν, όσο αγάπησαν.
Τις περνούσαν όλοι για δεδομένες.

Τα θηλυκά “αντράκια” να τα φροντίζεις και να τα αγαπάς,
παραπάνω από τις υπόλοιπες,
γιατί ενώ ξέρουν, σίγουρα πια, ότι μπορούν και χωρίς εσένα,
σε επιλέγουν από τους τόσους,
να ‘σαι ο Ένας._