Τα δυνατά μου “θέλω”

Τα “θέλω” μου ήταν πάντα
πιο δυνατά από τα “δε μπορώ” μου.

Ήμουν ανέκαθεν απ’ αυτή τη στόφα
των λιγοστών, περίεργων, ονειροπόλων,
κάπως τρελλών ανθρώπων που
η δύναμη της θέλησής μου συνέθλιβε πάντα
την αδυναμία που προσπαθούσαν
να επιβάλλουν όσα πίστευα πως δεν μπορούσα.

Ακόμα κι όταν δεν είχα ζωή μέσα μου,
μπόρεσα να ζήσω.
Γιατί το ήθελα κι ας μην το ‘ξερα, ούτε εγώ, καλά-καλά, τότε.

Ακόμα κι όταν χτύπαγε η καρδιά μου
οριακά και άρρυθμα,
οδεύοντας με γεωμετρική πρόοδο
προς το συναισθηματικό θάνατο,
πάλι μπόρεσα,
όχι μόνο να μην πεθάνω,
μα ν’ αποφασίσω να ξαναγεννηθώ.

Ξέρεις, τα “θέλω να ζήσω” μου
έχουν πεθάνει πολλούς αδύναμους εαυτούς μου,
στη μάχη με τα “δε μπορώ να σηκώσω κεφάλι”.
Και τ’άλλαξα όλα. Θέλοντας να ζήσω.
Φυσιολογικά. Όπως όριζε η φύση μου.

Δεν θα σου πω ότι είναι εύκολο.
Μα θα σου πω ότι γίνεται.
Κι ότι αξίζει όσο τίποτα.

Κουράστηκα. Πολύ.
Γονάτισα. Πολλές φορές.
Έφτασα στα όριά μου. Κάμποσες φορές.
Πάτησα παύση. Επανειλημμένα.
Συνέχιζα. Πάντα.

Δεν βγήκα χαμένη.
Λίγο κουρασμένη μόνο,
μα πολύ σοφότερη κι ανθεκτική.
Δε δέχομαι να νικηθώ
απ’τον αυτοκαταστροφικό εαυτό μου.
Δε μου αξίζει η ήττα αυτή.
Γεννήθηκα για να μάχομαι.
Μέχρι να νικήσω.
Όλα τα “δε μπορώ” μου.
Μέχρι να τα εξαλείψω.
Όλα.
Και να κυβερνάνε τη ζωή μου
τα “θέλω” μου μόνο.
Όλα._