Σταμάτα / Ξεκίνα / Αφήσου!

Δεν ξέρω αν σου’χω μιλήσει
για το φόβο πολύ…
Είναι ένα συναίσθημα που το ξέρω πολύ καλά.
Ακόμα με ανατριχιάζει η αίσθησή του.
Έχω ζήσει πολλά χρόνια φοβούμενη.

Φοβόμουνα να μην είμαι αποδεκτή.
Να μην είμαι το “καλό παιδί”, όπως το όριζαν οι άλλοι.

Φοβόμουν μήπως δεν αγαπηθώ.
Μήπως δεν εξελιχθώ.
Μήπως δεν πετύχω.

Φοβόμουν ότι θα χάσω από τη ζωή μου ανθρώπους γιατί δεν ήμουν αρκετή.
Ότι μπορεί να πληγώσω τους άλλους.
Ότι ήμουν βάρος.

Και τελικά, να σου πω κάτι;
Έχοντας σχεδόν πεθάνει και ξαναγεννηθεί θα σου πω με βεβαιότητα
κι ένα πλατύ ευτυχισμένο,πια, χαμόγελο
ότι πιο άχρηστο συναίσθημα από το φόβο, δεν υπάρχει.
Αυτό το τέρας είναι θηρίο ανήμερο
κι αν δεν το αναγνωρίσεις νωρίς
σε βάζει κάτω και σε πατάει
μέχρι να σε λιώσει ολόκληρο.

Κι όταν μια μέρα ούρλιαξα στα μούτρα του:
“Μπάσταρδε φόβε, λάθος πόρτα χτύπησες! Θα σε λιώσω εγώ, κι όχι εσύ εμενα”
τότε, την ίδια μέρα ξεκίνησε η υγιής ζωή μου.
Και ανακάλυψα ότι …
Πάντα ήμουν αποδεκτή σ’αυτούς που ήξεραν ν’αποδέχονται τον άνθρωπο.
Ότι πάντα ήμουν καλόψυχη, καλοπροαίρετη και δοτική.
Ότι μ’αγαπούσαν άνθρωποι που ‘ξέραν ν’αγαπούν.
Ότι πάντα εξελισσόμουνα. Αργά, σταθερά, αιματηρά. Αλλά δεν τα παράτησα ποτέ.
Ότι θα πετύχαινα. Ήταν μαθηματικά βέβαιο. Κι αυτό γιατί ποτέ δεν παραδόθηκα.
Ότι δεν έχασα ποτέ κανέναν άνθρωπο από αυτούς που άξιζε να μείνει στη ζωή μου.
Αντίθετα, βρήκα κι άλλους, αξιόλογους, υπέροχους, αξιολάτρευτους, τους Μονα-δικούς μου.
Ότι πάντα ήμουν κάτι πολύ παραπάνω από υπεραρκετή για όλους.
Ότι δεν πλήγωσα ποτέ κανέναν ηθελημένα ή πριν πρώτα με πληγώσει αυτός.
Ότι δεν υπήρξα βάρος ποτέ. Σε κανέναν.

Κι έρχομαι τώρα να σου πω:
Σταμάτα να φοβάσαι.
Ξεκίνα να σκέφτεσαι.
Αφήσου να νιώσεις._