Σου αν-οίκω & μου αν-οίκεις._

Δεν έψαχνα ποτέ ιδιοκτησίες,
ούτε που με ενδιέφεραν…

Έμενα στο νοίκι.
Επιβίωνα.
Δεν ζούσα.
Δεν γέλαγα.
Δεν κούρνιαζα.
Δεν ηρεμούσα.
Δεν είχα αγάπη.
Δεν ένιωθα θαλπωρή.

Ένα σπίτι έψαχνα.
Το σπίτι μου.
Και το βρήκα.
Σ’εσένα.
Που μου αν-οίκεις και σου αν-οίκω.

Για το τώρα,
το πριν,
το μετά
και το πάντα.

Το δικό μας μοναδικό πάντα.
Που μπορεί να ‘ναι μόνο τώρα,
μπορεί και κάτι παραπάνω
από μια αιωνιότητα.

Θα μου αν-οίκεις και θα σου αν-οίκω._