Πόσο αντέχει στον πάγο η ευτυχία;_

Δεν ξέρω αν σου το έχω ξαναπεί,
αλλά η αγαπημένη μου εποχή είναι η άνοιξη.
Η φύση ανακάμπτει.
Η πλάση ξαναγεννιέται.
Ο ήλιος λάμπει.
Τα λουλούδια ανθίζουν.
Τα χρώματά τους γίνονται έντονα.
Οι μυρωδιές τους μοσχοβολάνε.

Ο χειμώνας με θλίβει κι, αλήθεια σου το λέω,
έχω ζήσει πολλή ζωή ούσα θλιμμένη,
δεν θέλω άλλο.
Και πλήρωσα όλα τα τμήματα για να μην είμαι.
Πήρα όλα τα ρίσκα για να πετύχω το αντίθετο από το δικό μου, μέχρι τότε, σύνηθες.

Το καλοκαίρι, από την άλλη, με εξουθενώνει.
Μου επιβάλλει μια θερμοκρασία
που δεν ταιριάζει στη φύση μου.

Το φθινόπωρο, εντέλει, έχει μια γκρι μελαγχολία.

Γενικά, ενώ είμαι υπάκουη και συνεργάσιμη,
πρέπει να με πείσεις για να το κάνω.
Να μου εξηγήσεις τους λόγους κι,
ίσως εγωιστικά αλλά ανθρώπινα,
οι λόγοι που θα μου δώσεις για να τους αποδεχτώ,
πρέπει να εφάπτονται της λογικής μου.
Δεν γουστάρω την επιβολή.
Σηκώνεται ο αντάρτης μέσα μου
και θέλει να τα κάνει όλα ρημάδι.

Πάει κάποιος καιρός που (νόμιζα ότι)
είχα χτίσει μια δική μου φυσιολογική, περίπου, κανονικότητα.
Κι ήμουν ευτυχισμένη μέσα σε αυτήν.
Αλλά μετά ήρθε ο χειμώνας…

Αυτές τις μέρες, ξέρεις, που μένουμε στο σπίτι,
έρχεται ο καθένας μας αντιμέτωπος με τις συνέπειες των επιλογών του.
Κι, όχι, δεν μου έσκασε κανένα λαστιχάκι στη μούρη.
Ήξερα τί επέλεξα, όπως και τους λόγους που το έκανα.
Κι ακόμα κι αν δεν μετανιώνω,
οι συνέπειες είναι εδώ…

Αυτές τις μέρες, νιώθω ότι η ζωή μου όλη
έχει μπει στον πάγο.
Σε μια ατέλειωτη αναμονή, μέχρι να ξαναζήσω, που με κουράζει ώρες-ώρες.
Με έναν τρόπο, απομακρύνονται από το παρόν μου,
κάθε μέρα πιο πολύ,
όλα όσα έζησα και με έκαναν ευτυχισμένη,
ενώ παράλληλα,
τα προσδοκώμενά μου για το μέλλον μοιάζουν όλο και πιο μακρυνά από όσο
(νομίζω ότι) αντέχω.

Ξέρω ότι θα περάσει. Όλα περνάνε.

Αλλά να, αναπόφευκτα,
από χθες σκέφτομαι:
Πόσο αντέχει στον πάγο η ευτυχία;_