Πρώτα πίστεψα στα μάτια σου.

Και έχω δει άπειρα, ίσως και παραπάνω, ζευγάρια μάτια.
Έχω δει παγερά απόμακρα.
Έχω δει ναρκωμένα και άψυχα.
Έχω δει εμετικά γλυώδη.
Έχω δει τραγικά εγωπαθή.
Έχω δει δύσκαμπτα και υποτακτικά.
Έχω δει οικειοθελώς υποτασσόμενα.
Έχω δει εντελώς αδιάφορα.
Έχω δει χυδαία και λάγνα.
Έχω δει και κακά.
Έχω δει πολλά ζευγάρια μάτια, μα δεν θυμάμαι τίποτα πέρα από το συναίσθημα που αποκρυπτογράφησα, κοιτώντας τα φευγαλέα.

Με φόβιζαν πάντα τα ξένα μάτια.

Μα τα δικά σου μάτια…
Όταν τα κοιταξα βαθιά με πότισαν οικειότητα.
Γλύκα κ αγριάδα.
Αγνότητα κ λαγνεία.

Τα δικά σου μάτια…
Ήταν βόμβα έτοιμη να εκραγεί όταν συνδέθηκαν με τα δικά μου, που μάλλον ήταν το φυτίλι τους, …τελικά.

Τα δικά σου μάτια…
Τα ‘χαν όλα μέσα στο βαθύ καστανό τους.
Όλα αυτά που ονειρευόμουν να βρω σε κάποιο ζευγάρι, από τα τόσα μάτια που είχαν περάσει από το τσίρκο της ζωής μου.
Πρίν από τα δικά σου.

Τα δικά σου μάτια…
Στάζανε ζωή.
Τη ζωή που εγώ λαχταρούσα να ζήσω.

Τα δικά σου μάτια είχαν αλύγιστη δύναμη και τρυφερή αδυναμία. Ταυτόχρονα.

Τα μάτια σου τα πίστεψα.
Από το πρώτο λεπτό.
Και θα τα πιστεύω πάντα.
Για το δικό μας, μοναδικό, πάντα._