Πες σε όλους πού ανοίκεις._

Όταν καταλάβεις ότι δεν είσαι ιδιοκτησία του,
αλλά του αν-οίκεις,

Όταν κοιτάς τα μάτια του
και ξεχειλίζουν όλα 
τα πελώρια “μπορώ” σου
και τα δαιδαλώδη “θέλω” σου,

Όταν ακουμπάς το δέρμα του
και σε ζεματάει μέχρι την ψυχή
η θέρμη της ένωσής σας,

Όταν του μιλάς και ξέρεις
τί θα πει, πριν το πει,
κι εκείνος καταλαβαίνει τα διπλά
απ’ότι ξεστόμισες, γιατί τόσο σε ξέρει,

Όταν τον μυρίζεις
και δεν χορταίνεις τη μυρωδιά του ποτέ
γιατί είναι εκείνη που ακολουθώντας
την υπνωτισμένος, βγαίνεις στο
μαγικό κατώφλι του παραδείσου σου,

Όταν τον φιλάς
και η γεύση του φιλιού του
είναι η αναγέννησή σου και η ανάσα σου,

Όταν όλες σου οι αισθήσεις
επιβεβαιώνουν αβίαστα ότι
αυτός είναι το σπίτι σου…

Τότε πές σε όλους πού
αν-οίκεις.
Γιατί, στ’αλήθεια,
είναι κρίμα να έχεις βρει
το σπίτι σου
και να μένεις ακόμα
στο νοίκι._