Παρα-δίνομαι. Δεν παραδίνομαι._

Το πρόβλημα με μένα ήταν ανέκαθεν
ότι όταν αποφασίζω να δώσω κομμάτια του εαυτού μου και να επενδύσω
σε μια συνθήκη,
σε μια σύνδεση,
σε μια σχέση,
σε μια δουλειά,
σε μια κατάσταση
το κάνω πάντα με όλο μου το είναι.
Δεν κρατάω σχεδόν τίποτα για μένα,
εκτός από επιφυλάξεις πια.

Ξέρω ότι δίνοντας τα πάντα μου,
το ρίσκο να μην πάρω τα αντίστοιχα είναι μεγάλο.
Ξέρεις, οι περισσότεροι άνθρωποι σου,
σου δίνουν μέχρι εκεί που δεν θα ζοριστούν οι ίδιοι. Ανάλογα με τα όριά τους.
Δεν χάνουν τη βολή τους για σένα.

Σου υπογράφω ότι δεν δίνω ό,τι έχω και δεν έχω για να εκβιάσω καταστάσεις,
να δημιουργήσω ενοχές,
να υποχρεώσω συναισθηματικά τον παραλήπτη της προσφοράς μου.
Το κάνω γιατί έτσι είμαι εγώ:
Αληθινά δοτικός άνθρωπος.
Και δεν το μετανιώνω.

Ξέρω επίσης πολύ καλά πια ότι
ακόμα κι αν αναγκαστώ να αποσύρω το ποντάρισμα της επένδυσής μου και μείνω ταπί συναισθηματικά,
θα είναι για λίγο.
Γιατί είχα πάντα μια μαγική μεταβολλιστική ικανότητα να ταΐζομαι κακό και να το μετατρέψω σε καλό.
Άρα ακόμα κι αν προδοθώ, κι αποδειχθεί λάθος η αρχική μου αντίληψη ότι άξιζε να δώσω,
θα το αναλύσω μέσα μου,
θα λύσω τους κόμπους,
και θα δημιουργήσω έναν καλύτερο εαυτό για μένα.

Και τελικά ξέρω ότι η αγάπη είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μου,
κι όση κι αν μοιράσω,
πάλι θα γεννήσω κι άλλη,
πιο ώριμη,
πιο στοχευμένη,
πιο επιλεκτική.
Αυτά όσον αφορά εμένα…

Το πρόβλημα με τους άλλους, από τη άλλη,
ήταν πάντα ότι νόμιζαν πως
επειδή παρα-δίνομαι σε εκείνους,
θα λιγοψυχήσω να παραδεχτώ στον εαυτό μου ότι πρέπει να προχωρήσω μόνη μου,
εφόσον δεν αναγνώρισαν το άρτιό μου και δόσιμό μου.
Ότι θα με γονατίσει και θα με κρατήσει κάτω
το ότι έδωσα τόσα χωρίς να τα υπολογίζω και να τα μοιρολογάω.

Αλλά εγώ,
Παρα-δίνομαι, μεν, στους ανθρώπους (μου).
ΔΕΝ παραδίνομαι, όμως, στη ζωή μου._