Ο τρόπος που αγαπάς τον εαυτό σου καθορίζει και το πώς αγαπάς τον άνθρωπό σου._

Ο εαυτός σου νομίζω ότι δεν είναι ο πρώτος άνθρωπος που μαθαίνεις να αγαπάς στη ζωή σου.
Πιστεύω όμως ότι είναι ο πρώτος άνθρωπος που οφείλεις να μάθεις να αγαπάς άρτια και ολοκληρωτικά στην απαρχή της ενήλικης -ψυχολογικά- ζωής σου.

Και ο τρόπος που μαθαίνεις να αγαπάς τον εαυτό σου,
γίνεται τελικά και ο τρόπος σου να αγαπάς τον άνθρωπό σου.
Έχω πια σχεδόν καταλήξει…

Αν περιορίζεις τα “θέλω” και τα ζητούμενα σου,
φυλακίζοντάς τα σε ένα πλασματικό, κατά τη λογική, “δεν μπορώ” ή “δεν πρέπει”,
θα παραβλέπεις και τα “θέλω” του ανθρώπου σου.

Αν δεν φροντίζεις τον εαυτό σου,
δεν μπορείς να φροντίσεις κανέναν,
ούτε τον εκλεκτό σου.

Αν δεν εκτιμάς τον εαυτό σου,
αν δεν τον συγχωρείς,
αν του κρατάς κακία,
αν τον αδικείς,
αν τον τιμωρείς,
αν τον καταδικάζεις,
αν παρακούς τις βαθιές του ανάγκες,
αν δεν κάνεις τα πάντα για να είσαι καλά μέσα σου,
και όχι απλά να δείχνεις καλά…
Τότε το ίδιο ακριβώς θα κάνεις και στον άνθρωπό σου.

Αν είσαι απών από τη ζωή σου,
θα απουσιάζεις και από αυτή του ανθρώπου σου.

Και είναι άδικο,
γιατί η αγάπη φτιάχτηκε για να σε βοηθάει να ανθίζεις ,
να λάμπεις, να πετάς.
Η αγάπη είναι λιβάδι,
δεν είναι κελί.

Ο τρόπος σου να αγαπάς ή όχι τον εαυτό σου καθορίζει και το πώς αγαπάς τον άνθρωπό σου._