Οι τέσσερις παντοτινά αληθινές λέξεις μου για σένα.

Κι έψαξα πολύ να βρω λέξεις
που να σε περιγράφουν
χωρίς να ξεχειλίζουν συναίσθημα.

Κόντραρα με πολύ έρωτα, Αύγουστέ μου.
Αντιστάθηκα μη με κυβερνήσει πάλι
η πολλή μου αγάπη, Άνθρωπέ μου.
Έκλεισα τα μάτια να μη δω το λουλούδι της ψυχής μου
που μοσχομυρίζει στην ακτίνα σου, Ήλιε μου.
Προσπέρασα τα παιχνίδια μας, χαχανιτό μου.
Πάλεψα με τον εθισμό μου για τη σύνδεσή μας, Κατάλληλέ μου.
Σφύριξα αδιάφορα όταν η ψυχή μου ούρλιαζε
ότι βρήκε το σπίτι της και πού αν-οίκει, Μονα-δικέ μου.
Προσποιήθηκα πως ξέχασα τις ατέλειωτες βαθιές κι άλλοτε χαζές συζητήσεις μας, Κολλητέ μου.

Αλλά … προέκυψε κάτι που δεν μπόρεσα
με τίποτα να παραβλέψω,
γιατί ήταν στ’αλήθεια ανυπέρβλητος παράγοντας:
την περίπου ανεξήγητη,
σχεδόν τρομακτική,
πλήρως και αμφίπλευρα καθηλωτική,
… ομοιότητά μας.
Την τόσο καθοριστική για την εξέλιξη
της μικρής μπροστά στην μαθηματική αιωνιότητα,
αλλά τεράστιας σε συναισθηματική σημαντικότητα,
ιστορίας μας.

Κι έτσι,
ακόμα κι αν ποτέ μπορέσω
ή αναγκαστώ
να με στραγγίξω ολόκληρη
απ’ το συναίσθημά μου για σένα,
και πάλι θα ‘χω τέσσερις λέξεις
γεμάτες αλήθεια,
να σου χαρίσω:

Ο ετερόφυλος εαυτός μου._