Οι επιλογές πότε ξεχρεώνονται;_

Να ξέρεις, σκεφτόμουν πόσο συχνά
βλέπω ανθρώπους εγκλωβισμένους
σε μια ζωή που δεν τους καλύπτει.
Που ίσως ποτέ δεν τους κάλυπτε και να την διάλεξαν κάπως ασυναίσθητα ή… αναγκαστικά,
ή μπορεί και να άλλαξαν οι ίδιοι και να μην τους καλύπτει πια.
Προσπαθώ γενικά να μην στέκομαι στο παρελθόν.
Οπότε θα μείνω στο παρόν τους:
δεν τους καλύπτει η ζωή που έχουν.

Και αναπόφευκτα αναρωτιέμαι,
έχοντας η ίδια βγει από μια ολόκληρη ζωή που δεν με κάλυπτε,
τί τους κρατάει εγκλωβισμένους σε μια
προσομοίωση ζωής που ζωή δεν είναι;
Ποιές επιλογές τους οδήγησαν εκεί;
Και κυρίως, γιατί τις υπηρετούν ακόμα;

Ξέρω πολύ καλά και απόλυτα βιωματικά
ότι οι επιλογές δεν έχουν προδιαγραφές.
Όταν επιλέγεις κάτι δεν ξέρεις αν θα αποδειχθεί σωστό ή λάθος.
Αλλά, σε κάθε περίπτωση, αν αποδειχθεί λάθος,
πόσο καιρό ορίζει ο καθένας ότι οφείλει
να υπομένει μια ζωή που δεν του αρέσει;
Και για ποιό λόγο να την υπομένει;
Προσδοκώντας τί;
Περιμένοντας τί;
Ελπίζοντας σε τί;
Ζώντας πώς;

Ξέρεις η ζωή δεν είναι πολλή,
ούτε και λίγη όμως.
Είναι ακριβώς όση χρειάζεται μέχρι να αποφασίσουμε
πώς θέλουμε να τη ζήσουμε ΚΑΙ να εφαρμόσουμε το “μεγάλο σχέδιό” μας,
ο καθένας.
Η ζωή δεν είναι για να τη σπαταλάμε περιμένοντας.
Η ζωή είναι για να τη ζούμε.
Το λέει και η λέξη από μόνη της…

Και εντέλει, κάπως ανήσυχη θέτω την ερώτηση…

Οι επιλογές πότε ξεχρεώνονται;_