Ξέρεις τί γίνεται με την ευτυχία..;

Ξέρεις τί γίνεται;
Η ευτυχία έχει δύο φάσεις και
θέλει πολύ ειδικό χειρισμό.

Όταν δεν την έχεις,
αλλά έχεις τα κότσια να τη λαχταράς,
καλείσαι να την κυνηγάς με θάρρος,
ίσως και με θράσσος.
Να την διεκδικείς σαν να σου ανήκει ήδη.
Να μην αφήνεις περιθώρια να σου φύγει.
Να ξέρεις ότι είναι δική σου, πρίν καν γίνει δική σου.
Σα να μην υπάρχει άλλη επιλογή, απ’το να την κατακτήσεις.
Ν’αλλάξεις συνθήκες στη ζωή σου για να τη χωρέσει βολικά, όχι στριμωχτά και στενάχωρα.
Να φέρεις τα πάνω κάτω, προκειμένου
να την κερδίσεις.
Το κυνηγητό της ευτυχίας είναι σαν
το μεγάλο σου έρωτα.
Που θα τον ζήσεις μια φορά, λένε,
μα θα σε σημαδέψει για πάντα.

Μα όταν την κατακτήσεις,
όταν πια τη βρεις και την κάνεις δική σου,
όταν πια στα φτερά της θα έχει ανεξίτηλα γραμμένο τ’όνομά σου,
θα πρέπει να της συμπεριφερθείς
γλυκά, με καρτερικότητα,
με συμπόνοια, με σεβασμό,
μ’εκτίμηση, με θαυμασμό,
μ’ευγένεια, με τρυφερότητα,
με φροντίδα, με προσφορά,
με άμμετρη αντίληψη ότι είναι το πολυτιμότερο αγαθό.
Άυλο μεν, ζωοποιό δε.
Η παραμονή της ευτυχίας στη ζωή σου
είναι σαν τη μεγάλη σου αγάπη.
Που κι αυτή θα τη ζήσεις μια φορά, νομίζω,
και πάντα θα ‘ναι το μέτρο σου για όλες τις υπόλοιπες αγάπες που νομίζες ότι έζησες
ή θα ζήσεις.
Καμμιά δε θα μοιάζει με την ευτυχισμένη αγάπη σου.

Φρόντισε, λοιπόν, να την κυνηγάς σαν να μην υπάρχει αύριο
και να την αγαπάς σα να υπάρχει το “για πάντα”._