Μόνο σήμερα έχουμε._

Κάποτε μου ‘πες:
“Έχουμε μια ζωή μπροστά μας.”
Και, δεν ξέρω αν το κατάλαβες τότε,
αλλά σάστισα.
Αποσυντονίστηκα.
Δε το’χα ξανακούσει ποτέ αυτό σε πληθυντικό αριθμό. “Έχουμε”, “μας”.
Πρόφερες πέντε λέξεις μόνο
αλλά σείστηκε ο κόσμος μου…

“Έχουμε μια ζωή μπροστά μας”

Περιέχει μια τρυφερή υπόσχεση:
Κοιτάζοντας μπροστά, βλέπω κοινή ζωή.
Να είναι μία.
Και να είναι η δική μας.

Προδίδει μια κρυμμένη αλήθεια:
Σκιτσάροντας το μέλλον μου,
θέλω τη μορφή σου δίπλα μου.

Παραδέχεται ένα μεγάλο “θέλω”:
Έχοντας σκεφτεί πολύ,
ξέρω πια ότι ονειρεύομαι ζωή μαζί σου.

Στέφει μια αβίαστη προσπάθεια:
Γνωρίζοντάς σε σε βάθος,
κατέληξα ότι
σε διαλέγω να χτίσουμε ζωή μαζί.

Θα μου πεις, τί κακό είπα και
τί σε σάστισε;!

Εμένα η ζωή μου είχε πάντα
και μόνο ένα σταθερό παράγοντα:
πάντα άλλαζε.
Όχι από μόνη της.
Έρμαιο της ζωής δεν υπήρξα ποτέ.
Θύμα οικειοθελώς ναι,
Θύτης κατά του εαυτού μου, ναι.
Αλλά έρμαιο ποτέ!

Έχει αλλάξει τόσες φορές
κι ακόμα αλλάζει συνεχώς και βασανιστικά…
που
σταμάτησα να σχεδιάζω μέλλον.
Μόνο τ’ονειρεύομαι, αλλά δεν το σχεδιάζω.

Κι έμαθα να ζω το σήμερα,
μ’ένα περίεργο τρόπο:
Χτίζοντας σα να πρόκειται να ζήσω για πάντα
και προσδοκώντας σαν να πρόκειται να πεθάνω αύριο.

Οπότε θα σου πω:
Δεν έχουμε μια ζωή μπροστά μας.
Έχουμε πολλά διαδοχικά σήμερα να ζήσουμε.
Και θέλω να ζούμε κάθε σήμερα,
σαν να μην πρόκειται να έρθει το αύριο.
Να γελάμε, να γλεντάμε,
ν’αγκαλιαζόμαστε, να αγαπιόμαστε,
να φεύγουμε, να ερχόμαστε,
να τσακιζόμαστε, ν’αλληλοστηριζόμαστε.
Μαζί.

Μόνο σήμερα έχουμε.
Δεν έχουμε μια ζωή μπροστά μας._