Μόνο να μην καταντήσουμε…

Να, ξέρεις..
Οι σχέσεις δεν είναι ηλεκτρικές συσκευές
να έχουν εγγυήσεις διάρκειας ζωής.
Δύνανται, κάποιες λίγες, να είναι ηλεκτρώδεις,
μπορούν να έχουν διάρκεια.
Αλλά δεν έχουν εγγυήσεις.

Όταν ξεκινάς μια σύνδεση,
ποτέ δεν ξέρεις πόσο δυνατή θα ‘ναι.
Ούτε πόσο, πραγματικά, δικός σου
μπορεί να γίνει ο άνθρωπος που ‘χεις απέναντί σου.
Δεν μπορείς να μαντέψεις αν σου ταιριάζει
στα πιο βαθιά, τα πιο κρυφά σου “θέλω”.
Δε γνωρίζεις αν θα είναι ο τελικός Μονα-δικός σου προορισμός,
ή ένα ακόμα σκαλοπάτι στην ανάβαση προς την αυτογνωσία σου κι
ένα, ακόμα, βήμα προς την πολυπόθητη ευτυχία σου.
Δεν ξέρεις. Τίποτα.
Μόνο ονειρεύεσαι. Κι ελπίζεις.

Μα, ό,τι κι αν γίνει…
ακόμα κι αν παρερμήνευσα τα δεδομένα,
ή δέθηκα περισσότερο απ’ότι,
σε άλλη περίπτωση,
θα επέτρεπα πια στον εαυτό μου,
ακόμα κι αν ονειρεύτηκα παραπάνω απ’ότι μου επιτρεπόταν,
ή επένδυσα πιο πολλά απ’όσα είχα στην τσέπη και μείνω ταπί,
ακόμα κι αν αποδειχθείς Σειρήνα στ’ανοιχτά του ταξιδιού μου,
κι όχι ο κατάδικός μου θησαυρός,
αυτος που μου αναλογούσε…
Και πάλι θα συνεχίσω να ζω,
πορεύομενη προς τον τελικό μου προορισμό.
Που μπορεί να μη ξέρω ποιός είναι,
αλλά ξέρω ποιός, σίγουρα, δεν είναι: ο “τα παράτησε”.

Κι αν κι όταν δούμε το τέλος να έρχεται,
ή όταν το φέρουμε εμείς,
μη λυγίσεις.
Κράτα το κεφάλι ψηλά,
τα “θέλω” σου αλύγιστα,
την πορεία σου απαράκαμπτη.

Ένα μόνο με νοιάζει:
Να χωρίσουν τα μονοπάτια μας με αξιοπρέπεια. Με σεβασμό.
Να μην σκάψουμε πληγές ο ένας στον άλλο.
Να μη χώσουμε τα νύχια μας στις σάρκες,ο ένας του άλλου.
Να μη μείνει χολή και πίκρα στις καρδιές μας.
Δεν αξίζει.
Δεν μας αξίζει.

Δε ξέρω πού θα καταλήξουμε.
Ούτε με νοιάζει.
Μόνο να μην καταντήσουμε.
Μόνο αυτό με νοιάζει._