Μια φορά κι έναν καιρό…

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κορίτσι κι ένα αγόρι…

Γεννήθηκαν την ίδια χρονιά, τον ίδιο μήνα, με λίγες μέρες διαφορά.
Μεγάλωσαν σε κοντινές γειτονιές μα δεν έπαιξαν ποτέ μαζί.
Ενηλικιώθηκαν και χάθηκαν.
Με έναν ανεξήγητο τρόπο, χωρίς να το ξέρουν ζούσαν πάντα σχεδόν παράλληλα τις ζωές τους.
Όταν εκείνος έχανε κάτι σημαντικό,
έχανε κι εκείνη κάτι εξίσου σημαντικό από τη ζωή της.
Όταν εκείνη στενοχωριόταν κι έκλαιγε,
ζούσε κι εκείνος κάτι στενάχωρο που τον πονούσε.
Κι ας μην το ήξεραν τότε, αφού είχαν χαθεί.
Εκείνη έκανε τη μεγάλη αλλαγή στη ζωή της και έπεσε στον δρόμο του. Τυχαία; Μοιραία; Ποιός ξέρει;
Τι σημασία έχει;
Και ξαναγνωρίστηκαν.
Κι άρχισαν να μιλάνε και να μιλάνε. Ασταμάτητα.
Και να γράφουν ο ο ένας στον άλλον. Αδιάκοπα.
Και να επικοινωνούν με έναν τρόπο τόσο οικείο κι άλλο τόσο πρωτόγνωρο.
Λες και πάντα γνωρίζονταν. Λες και πάντα ζούσαν μαζί.
Πόσο έμοιαζαν! Απίστευτο ήταν!
Και πόσο λάθος έμοιαζε πια όλη η ζωή τους μέχρι τότε… όλα λάθος!
Κι άρχισαν να ζουν κάπως περίεργα τον έρωτα. Με έναν τρόπο δύσκολο, με βουνά και θύελες και χειμώνες.
Μα μέσα στις καρδιές τους, λες κι είχαν πεδιάδες και λιακάδες και καλοκαίρια.
Έζησαν έναν έρωτα άγνωστο μα συγγενή. Κανείς τους δεν τον είχε ζήσει τόσο έντονα μέχρι τότε.
Κι άρχισαν να δίνονται τόσο ο ο ένας στον άλλον που τελικά γίνανε ένα.
Κι ήταν τόσο αναπόφευκτο…
Κι ήταν τόσο καθηλωτικό…
Κι ήταν τόσο δυνατό…
Κανείς τους δεν μπόρεσε να το σταματήσει ποτέ.
Ίσως και κάνεις τους να μην το θέλησε πραγματικά.
Ή μπορεί και να είχαν δώσει κάποτε τη σιωπηρή υπόσχεσή των προορισμένων
και να μην το ήξεραν ούτε καν οι ίδιοι…

Έλα, παραμυθάκι μου. Έλα να ζήσουμε το δικό μας αληθινό παραμύθι…_