Με τους Μονα-δικούς σου…

Με τους Μονα-δικούς σου,
τους φωτεινούς ανθρώπους της διαδρομής σου,
αυτούς τους ελάχιστους που θα ξεδιαλέξεις για υποψήφιους σταθερούς
συνοδοιπόρους σου,
ανάμεσα από άπειρους άλλους,
τον καθένα για άλλους λόγους,
και σε άλλο ρόλο στην καρδιά και στη ζωή σου,
αλλά ανεβασμένους πάντα στο βάθρο των Μονα-δικών σου,
σε φέρνουν κοντά τα βιώματα.
Αυτά σας συστήνουν.
Με τα μάτια της ψυχής τους πρωτοαντικρίζεις.

Όλα αυτά τα μικρά ή τα μεγάλα,
οι λεπτομέρειες και τα αδιάσειστα,
τα τοσοδούλια και τα πελώρια
που ζήσατε πρίν καν ακόμα βρεθείτε.

Όλα αυτά που ζωγράφισαν στην ψυχή σου
τα πιο ανεξίτηλα σκουρόχρωμα, συνήθως, τατουάζ,
που, ακόμα, και αν δεν τα θυμάσαι με λεπτομέρεια,
ή αν δεν θες να τα θυμάσαι καθόλου,
υπάρχουν πάντα εκεί, γραμμένα στην ψυχούλα σου.
Και μ’ ένα τρόπο, συνειδητά ή ασυνείδητα,
θα διανοίγουν κάποια από τα μονοπάτια σου στο δρομάκι της ζωής σου.

Έτσι θα αναγνωρίσεις ότι συνάντησες έναν δυνητικά παντοτινό Μονα-δικό σου.
Αυτά θα σας φέρουν κοντά.

Αλλά ξέρεις, η ζωή κυλάει…
Και μαζί της οφείλεις να κυλάς κι εσύ.
Και να ξεπλένεις ό,τι σε βρωμίζει,
ό,τι σε πονάει κι ό,τι ίσως σε κρατάει πίσω.
Και να εξελίσσεσαι. Και να προοδεύεις.
Και να πορεύεσαι προς την ευτυχία σου.
Κάθε μέρα ένα βηματάκι προς εκείνη.

Και κάπου εκεί, στον ρού της ζωής,
μπορεί να δεις τόσες διαφορές με τους ανθρώπους που νόμιζες για Μοναδικούς σου…
Να δεις ότι εσύ θες άλλα,
οτι έχεις άλλα όνειρα,
ότι ο ένας κυνηγά πεταλούδες,
ενώ ο άλλος αγαπά να συλλέγει πετραδάκια,
ότι εσύ θες να καλπάσεις,
κι εκείνος αρκείται στο χαλαρό περπάτημα.
Άλλα προσδοκώμενα, μα κανένα λάθος!
Η διαφορά άλλωστε ποτέ δεν είναι κατακριτέα.
Απλά, κάπου εκεί, οι δρόμοι θα χωρίσουν,
αναπόφευκτα.

Γιατί με τους, παντοτινούς, τους σταθερούς,
τους λατρεμένους Μονα-δικούς σου,
μπορεί να σε φέρουν κοντά τα βιώματα,
μπορεί να τους αναγνωρίσεις από την παρόμοια παρελθοντική πορεία ,
αλλά θα σε δέσει αδιάρρηκτα, ηθελημένα και ισόβια,
μόνο το πώς θέλετε να χτίσετε το μέλλον σας,
κι ο κοινός τρόπος που, τελικά, επιλέγετε ν’ αντιμετωπίζετε τη ζωή._