Μέχρι το τέρμα. Στο τέρμα.

Ξέρεις, ποτέ δεν υπήρξα
οπαδός των ημιμέτρων.

Πάντα έδινα τα πάντα μου.
Δεν κράταγα για μένα τίποτα.

Θέλεις από υπέρμετρη ανάγκη
να αγαπηθώ;
Θέλεις επειδή είχα πολλά
να δώσω;
Θέλεις γιατί το χαμόγελο χαράς και ανακούφισης
των μοναδικών μου φώτιζε
τα κακοτράχαλα μονοπάτια μου;
Δεν ξέρω να σου πω για ποιο λόγο ακριβώς.
Ίσως για όλους αυτούς κ άλλους τόσους.

Τα έδινα όλα στο τέρμα.
Μέχρι το τέρμα. Υπερβολικά. Πάντα.
Και συνεχίζω να το κάνω.
Έτσι είμαι εγώ φτιαγμένη.
Από αυτή τη στόφα ανθρώπου.

Αλλά μετά από ‘κείνη τη λεπτή,
κατακόκκινη, ηλεκτροφόρα γραμμή…
Αν ξεπεράσεις τα όριά μου,
Αν θεωρήσεις το δόσιμό μου δεδομένο,
Αν νομίσεις ότι θα ‘μαι πάντα στο εδώ σου, ό,τι και να κάνεις,
Την είχες πατήσει…

Γιατί όπως τα δίνω όλα,
έτσι κ τα παίρνω πίσω.
Σε μια τόση δα στιγμή.

Και οι πολύ δοτικοί, όταν σταματάνε να δίνουν, αφήνουν πίσω τους συναισθηματικό τάφρο και αποκαΐδια.
Και δεν έχει γυρισμό._