Κοιτώντας τους χαρταετούς (Καθ. Δευτέρα 2021)

Κάθομαι και χαζεύω τους χαρταετούς από το παράθυρό μου. Και σκέφτομαι…

Πόση ελευθερία έχει το να πετάς;
Πόση ευθύνη καίριων χειρισμών παράλληλα, ώστε να μην γκρεμοτσακιστείς;
Πόσο φτιαγμένος είναι ο άνθρωπος για να κοιτάει ψηλά-αυτό άλλωστε σημαίνει η λέξη- και να πετάει;
Κατά πόσο αντέχουν να πετάνε οι άνθρωποι; μόνο οι θαραλλέοι δύνανται.

Από την άλλη, δες…
Πόσο κοντά στη συννεφιά και στην κακοκαιρία ή στον ήλιο το καλοκαίρι, βρίσκεται αυτός που πετάει;
Πόσο μπορεί να τον επηρεάσει ο καιρός-αστάθμητος παράγοντας- και παρά την προσπάθειά του να τον πληγώσει, να του αλλάξει καταναγκαστικά πορεία ή να τον τσακίσει;
Πόσο ρίσκο σηκώνει στα φτερά του;
Πόση άγνοια και βολή έχουν αυτοί που πατάνε ή έρπονται στη γη;

Και τελικά, τί, με σωφροσύνη, θα διαλέξεις;
Το φτερωτό σκίρτημα ή το ξεκούραστο βόλεμα;

Κλείνοντας, παραπονεμένα θα σου πω, με λίγη πίκρα ίσως, ότι εγώ δεν πέταξα ποτέ στη ζωή μου χαρταετό.
Και τελικά ίσως εγώ έγινα ο ίδιος ο χαρταετός._

🌹Χρόνια πολλά. Να γελάς και να αγκαλιάζεις. Να πετάς και να ζεις, ακόμα και αν τσακίζεσαι.
Απλά συνέχισε να πετάς!🌹