"Κάνε ό,τι θέλεις" – Αυτή η μάστιγα !

Λίγες είναι οι φράσεις που μπορούν να με κάνουν πύραυλο !
ΕΕΕΕΕΕΕΕΕ, αυτό το “Κάνε ό,τι θέλεις”, είναι μια από αυτές που μου κάνουν τον εγκέφαλο Emmendal !
Τραβάς τις χορδές και παίζεις βιολί με τα νεύρα μου, ρε παιδί μου !
Χορεύεις κλακέτες πάνω στο παρκέ του εκνευρισμού μου !
… πώς να στο πω αλλιώς;;;!!!

Σε ρωτάω: “Σκεφτόμουνα να …φάμε/βγούμε/βρεθούμε/δεν-ξέρω-εγώ-τί-άλλο, θέλεις; “
και απαντάς : “Κάνε ό,τι θες/Ό,τι θέλεις”

Και γίνομαι Ferrari, πιάνοντας εγκεφαλικά τα 0-100 σε 2΄΄ !
Και θα μου πεις με σηκωμένα φρύδια και βλέμμα δαρμένου κουταβιού :
“Μα γιατί;;; Σου είπα απλά να κάνεις ό,τι θέλεις!”
TO ΣΥΝΕΧΙΖΕΙΣ ΒΛΕΠΩ !!!

Άκου τί γίνεται λοιπόν…
Όταν σε ρωτάω τί θέλεις είναι μια τόση δα μικρή ερώτηση που θέλει μια εξίσου τοσοδούλικη απάντηση! Τύπου : “ΝΑΙ/ΟΧΙ”!

Σε ρωτάω τί θέλεις αφού έχω πρώτα σκεφτεί και αποφασίσει ότι εγώ θέλω να κάνουμε κάτι μαζί ή να κάνω για σένα, οπότε αυτό και σου προτείνω .
Σε ρωτάω γιατί με ενδιαφέρει αν και τί θέλεις.
Γιατί δεν θέλω να κάνω κάτι που δεν θα σε ευχαριστήσει.
Γιατί νοιάζομαι πώς νιώθεις με την πρότασή μου αυτή.
Γιατί επιλέγω να σου δίνω την επιλογή!
Γιατί είμαι νοήμον άνθρωπος και μπορώ να δεχτώ και το “Ναι” και το “Όχι” ως απάντηση!
Γιατί με ενδιαφέρει να ε-πι-κοι-νω-νή-σου-με τα θέλω μας !
Απλό;!

Όταν λες “Κάνε ό,τι θέλεις”, δεν μου απαντάς στην πραγματικότητα και μένω με την απορία, αφήνοντας την ερώτησή μου αναπάντητη !

Και ξεκινάνε να πηγαινοέρχονται οι ερωτήσεις με τα χέρια σταυρωμένα στο τσιμεντένιο δωμάτιο της παραληρητικής υπερανάλυσης!
“Τώρα θέλει ή δεν θέλει;”
“Μάλλον τελικά του/της είναι αδιάφορο το αν ειδωθούμε…”
“Θέλει να αρνηθεί και πιέστηκε;”
“Ίσως δεν έπρεπε να το πω, τελικά.”
“Το ‘πα με λάθος τρόπο;”
“Έχει νεύρα;”
“Ασχολείται με κάτι πιο σημαντικό και τον/την ενόχλησα που πρότεινα κάτι;”
“Και εγώ τώρα, … τί να κάνω; !”
“Να κάνω όντως αυτό που θέλω;”
“Και αν αυτό που θέλω δεν είναι αυτό που θέλει; Εγώ δεν θέλω να πιέζω κανέναν, τόσο από την πίστη στην ελευθερία της επιλογής του κάθε ανθρώπου, όσο και από εγωισμό !”
“Πφφφφφφφφφφ”
“Τσαντίζομαι τόσο πολύ όταν μου το κάνει αυτό! “
“ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ;;;”
“Ωραία, αποσύρω την πρόταση και δεν θέλω ούτε εγώ τώρα!”

“ΕΕΕΕΕΕλα, τώρα γίνεσαι αντιδραστική! “, λέει κουνώντας το δάχτυλο ο ενήλικος εαυτός μου!

Όλα αυτά συμβαίνουν στο κεφάλι μου, όσο εσύ σκέφτεσαι:
“Με ρωτάει τί θέλω…”
“Τί να απαντήσω εγώ τώρα;”
“Αν πω ότι θέλω μήπως της επιβάλλομαι και την σέρνω να κάνει κάτι;”
“Θα κουραστεί/κοπιάσει για μένα”
“Ναι, αλλά εγώ προσφέρω τα αντίστοιχα;”
“Όποτε, στο παρελθόν σε άλλους ανθρώπους, είπα τί θέλω, τελικά μου βγήκε από τη μύτη και κατηγορήθηκα!”
“Και γιατί με ρωτάει τί θέλω;”
“Δεν ξέρει αν θέλω;”
“Εγώ θέλω να νιώθει και να είναι ελεύθερη”
“Γιατί να ρωτάει τί να κάνει;”

Όλες αυτές οι άχρηστες ψυχολαλά σκέψεις θα είχαν αποφευχθεί αν ΑΠΛΑ είχες απαντήσει σωστά στην ερώτησή μου !

‘Ακου πώς γίνεται :
“Θέλεις…;”
“Θέλω!”

Σε ρωτάω τί θέλεις και πάντα θα σε ρωτάω γιατί σε θεωρώ ένα ισότιμο νοήμονα άνθρωπο που έχει δικαίωμα επιλογής, αλλά και υποχρέωση ξεκάθαρης απάντησης.

Επίσης, θεωρώ και τον εαυτό μου αρκετά καλλιεργημένο και με σεβασμό, ικανό να δεχτεί κάθε πιθανή απάντηση ! Και το “Ναι” και το “Όχι” σου.

Δεν μπορείς να μου επιβληθείς, αν εγώ πρώτη δεν στο επιτρέψω.
Αν το επιτρέψω, δεν έχω προσωπικά όρια, άρα αυτό είναι πρόβλημά μου !

Όταν εγώ θέλω κάτι, έχω ήδη μετρήσει τον κόπο του και έχω αποφασίσει ότι το θέλω. Οπότε… το θέλω και το διεκδικώ ευγενικά.

Η προσφορά των ανθρώπινων σχέσεων παντός τύπου δεν είναι φασόλια να μετράμε πόσα έδωσε ο ένας και πόσα ο άλλος !
Επίσης, δεν μετράει πόσα -θεωρείς ότι – δίνεις, αλλά πόσα τελικά μεταφράζω εγώ τα πολλά σου ή τα λίγα σου.

Το παρελθόν λέγεται παρελθόν γιατί έχει παρέλθει, άρα δεν είναι πια εδώ ! Σε μαθαίνει, σε “ψήνει”, σε κακοφορμίζει και όλας μερικές φορές, αλλά δεν πρέπει να σε σέρνει από την μύτη. Το τί έκαναν οι άλλοι μου/σου άνθρωποι δεν -πρέπει να – σε/με αφορά. Καθόλου!

Οι ανάγκες των ανθρώπων αλλάζουν από την μια στιγμή στην άλλη, οπότε, όχι, τώρα που σε ρωτάω δεν ξέρω αν θέλεις, τί θέλεις και πώς το θέλεις. Για αυτό και σε ρωτάω !

Γιατί θέλω να είσαι και να νιώθεις και εσύ ελεύθερος να αποφασίσεις ! Και να έχεις και την ευθύνη που αναλογεί στην απόφασή σου αυτή !

Η μόνη περίπτωση που το “Κάθε ό,τι θέλεις” γίνεται αβίαστα αποδεκτή ως απάντηση θα είναι όταν η ερώτηση είναι:
“Να κάνω αυτό που θέλω ή αυτό που πρέπει;”

Πάμε άλλη μία….
-ΘΕΛΕΙΣ;
(σκέψου!)
-ΘΕΛΩ!
(αποφάσισα!)

Υ.Γ. Άλλη φορά θα σου πω τί ωραίο είναι να μάθεις να ζητάς ! Στο χρωστάω 😉