Θαρραλέος άνθρωπος._

Όλοι οι άνθρωποι κάτι νιώθουμε.
Άλλα μεταβλητά κι άλλα ακλόνητα.

Αγάπη, έρωτα,
στοργή, ευτυχία, χαρά, ολοκλήρωση.
Μπορούμε να νιώσουμε δυνατοί, περήφανοι, αποδεκτοί, πετυχημένοι.

Άλλες φορές, νιώθουμε πόνο, θλίψη, θυμό, μοναξιά, απέχθεια, φόβο.
Ή αδύναμοι, ανεπαρκείς, εγκαταλειμμένοι, μισοί.

Όλα τα συναισθήματα είναι μέσα στη ζωή,
κι όσο η ζωή κυλάει, αλλάζουν κι αυτά.
Άλλα τα αφήνεις πίσω κι άλλα παγιώνονται μέσα σου με τον καιρό.

Αν με ρωτάς, θα ήθελα να νιώθεις μόνο
θετικά συναισθήματα,
αλλά ξέρω ότι κάτι τέτοιο, εκτός από αδύνατο, θα ήταν κι ένας εξαναγκασμός σε κάτι που ίσως να ήταν άδικο να υπηρετήσεις.
Πόσο μάλλον να το ζητήσω εγώ από σένα.

Όπως και να έχει όμως,
αυτό που μπορώ να σου πω με βεβαιότητα είναι ότι θα ήθελα να έχεις σταθερό μέσα σου ένα χαρακτηριστικό: το θάρρος!
Να είσαι θαρραλέος άνθρωπος!
Και να λες αυτό που νιώθεις,
ό,τι κι αν είναι αυτό, θετικό ή αρνητικό.
Να το υπηρετείς πιστά.
Επικοινώνησέ το!
Βγάλε το από μέσα σου!
Φτύσε το!
Τί το κρατάς εκεί μέσα;
Για ποιον το φυλάς;
Γιατί το φυλακίζεις;

Κι επειδή πάντα ήμουν τίμια και σου μιλούσα ανοιχτά,
υπηρετώντας το θάρρος μου ευλαβικά,
εγώ αυτή την περίοδο νιώθω πολλά,
πολύ αντικρουόμενα, κάπως περίεργα συναισθήματα.
Νιώθω ένα μούδιασμα, ένα τραμπάλισμα
και παράλληλα μια μικρή άρνηση να σκαλίσω βαθιά μέσα μου
να δω τί ακριβώς νιώθω με κάθε λεπτομέρεια, όπως συνήθως κάνω.

Δε είναι παραίτηση. Δεν παραιτήθηκα ποτέ μου.
Είναι, μάλλον, ανακωχή.
Από τις αμέτρητες σκέψεις μου και την αδιάρρηκτη σύνδεση με τα πιο δικά μου, απόκρυφα συναισθήματα.
Είναι από κούραση, το ξέρω.
Κι έτσι, από επιλογή δίνω δικαίωμα στον εαυτό μου να ξεκουραστεί όσο του χρειάζεται.
Του αξίζει κάτι ελάχιστα λιγότερο από την ευτυχία.

Εσύ, πώς νιώθεις;_