“Η πολλή αξιοπρέπεια θα σε αφήσει μόνη.”._

Κάποτε μου το είχες πει, θυμάσαι;
Και δεν είχες άδικο τελικά.

Απλά εγώ δεν είχα άλλον τρόπο,
ούτε άλλον δρόμο από αυτόν της αξιοπρέπειάς μου για να πορευτώ.

Και σίγουρα δεν είναι ξεκούραστο να είσαι αξιοπρεπής, αντίθετα!
Άκρως εξοντωτικό.
Και ίσως να είναι λάθος για τις εποχές.
Σε έναν κόσμο παραδόπιστο,
εγώ να είμαι πάντα πιστή, σχεδόν ταγμένη στα “θέλω” μου μα και στις κόκκινες γραμμές μου.
Το λες και αφελές ίσως. Ή μπορεί και τρέλα.
Όχι, τίποτα από τα δύο δεν είναι! Είναι εκ πεποιθήσεως.

Έχασα. Πολλά. Πάρα πολλά!
Και κουράστηκα. Πάλεψα πολύ.
Ακόμα χάνω, κουράζομαι, παιδεύομαι, παλεύω.
Εις γνώσιν μου.
Κέρδισα όμως και κάτι σημαντικό:
Με κοιτάω στον καθρέφτη και πίσω από τον πόνο που τρεχει από τα υγρά μου μάτια,
και την κούραση που έχω στη ψυχή μου,
βλέπω βαθιά εκτίμηση.
Με εκτιμάω.
Γιατί ξέρω ότι ποτέ δεν έπαιξα βρώμικα.
Ποτέ δεν είπα ψέματα.
Δεν μείωσα ψυχές.
Δεν πάτησα πάνω σε κανέναν.
Δεν απαίτησα.
Δεν βάρυνα κανέναν.
Και ας αγάπησα. Και ας έδωσα.
Και ας χρειάστηκα. Και ας ήλπιζα.
Και ας με πούλησαν όσο-όσο.
Εγώ στάθηκα βράχος ηθικής.

Και ναι, αυτό για μένα είναι κατάκτηση.
Και ας την χαίρομαι και αυτή μόνη μου.
Ξέρω, τουλάχιστον, ότι δεν εγώ πουλήθηκα και δεν ξεπούλησα τίποτα από την ψυχή μου ποτέ.

Η αναξιοπρέπεια νικάει όμως τελικά.
Το ψέμα και η επιβολή νικάνε.
Χαλάλι σας! Τέτοιες νίκες δεν τις θέλω.

“Η πολλή αξιοπρέπεια θα σε αφήσει μόνη.”, μου είχες πει, θυμάσαι;
Πόσο δίκιο είχες τελικά…_