Η ζωή δεν χάνεται._

Η ζωή είναι, νομίζω, σαν την κλεψύδρα.
Κάθε κόκκος που πέφτει στην κάτω πλευρά είναι οι μέρες που έζησες
και ναι, η αλήθεια είναι ότι,
καλώς ή κακώς, δε γυρνάνε πίσω.
Ωστόσο, δε χάνονται.
Απλά αλλάζουν χρόνο.
Απ’το μέλλον κατατάσσονται πια στο παρελθόν.

Δε δέχτηκα ποτέ τον όρο “χάνω ζωή”.
Η ζωή άλλωστε είναι ενέργεια.
Κι η ενέργεια δε χάνεται, απλά αλλάζει μορφή: από “σήμερα” γίνεται “έμαθα”.
Ποτέ δεν έχασα τίποτα πέρα από τον εαυτό μου, κάποια χρονική περίοδο.
Αλλά και πάλι, χρήσιμο ήταν.
Διότι τον έφτιαξα απ’την αρχή.

Πέρασα σχεδόν τη μισή μου ζωή μη χαμογελώντας.
Κι, αλήθεια, μερικές φορές μου θυμώνω που το άφησα να συμβεί.
Αλλά μετά θυμάμαι ότι όσο ζούσα μια αγέλαστη ζωή,
παράλληλα εξελισσόμουνα μέσα μου.
Σιωπηλά και χωρίς κανείς να το αντιληφθεί. Ούτε καν εγώ!
Έδειχνα στάσιμη χωροταξικά,
και, τότε, με κατηγόρησα πολλές φορές γι’αυτό,
αλλά μέσα μου γινόταν τεράστια δουλειά. Κι ας το κατάλαβα πολύ αργότερα.
Δεν γέλαγα μεν, αλλά έχτιζα τον εαυτό μου.
Και χτίζοντας τον εαυτό μου,
δημιουργούσα, εν αγνοία μου,
τα πιο υγειή θεμέλια που θα μπορούσα
ώστε αργότερα ν’ ανοικοδομήσω πάνω τους μια ευτυχισμένη ζωή.
Και το’κανα!

Ζωή δε χάνεις ποτέ.
Ζώντας μαθαίνεις. Στην πράξη.
Δε γεννήθηκες με προϋπηρεσία,
και στη ληξιαρχική πράξη γέννησής σου
δεν επισυναπτόταν το εγχειρίδιο χρήσης.

Άλλωστε, αν δε ζήσεις τη μισή σου, σχεδόν, ζωή εντρυφώντας πάνω στο
τί σε κάνει αγέλαστο,
τί σ’αφήνει ασυγκίνητο,
και τί πιθανά ευτυχισμένο,
πώς θα’σαι σίγουρος με ποιό τρόπο θες να ζήσεις την υπόλοιπη μισή;!

Ζωή δε χάνεις ποτέ.
Αρκεί να γελάς με την ψυχή σου
ή να εξελίσσεσαι μέσα σου.
Ζωή κερδίζεις
όταν μπορείς πια
να τα κάνεις και τα δύο ταυτόχρονα. _