Εσύ, πώς αγαπάς;

Σου ‘χω ξαναγράψει για το πόσο μ’αρέσει να παίζω με τις λέξεις. Σου ‘χω πει επίσης και τους λόγους.
(Μπορείς να ρίξεις μια ματιά εδώ, αν δεν τους έχεις διαβάσει ή αν δεν τους θυμάσαι ! )

Πάμε λίγο στο θέμα μας τώρα…
Το ρήμα “αγαπώ” σε όλους τους χρόνους και όλα τα παράγωγά του αποτέλεσαν, αποτελούν και θα αποτελούν έμπνευση για τραγούδια, ποιήματα, πεζά κείμενα, πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά και πόσα άλλα που τώρα δεν μπορώ να σκεφτώ.
Είναι συναίσθημα που τροφοδοτεί πάσης φύσης τέχνη, εν πάσει περιπτώσει. Γιατί η τέχνη πάντα περιστρέφεται γύρω από άυλες ιδέες, όχι από αντικείμενα αποτελούμενα από χειροπιαστή ύλη.
Στα δέκα αυτά γράμματα του “άυλες ιδέες” κρύβεται ο μεγαλύτερος καλοσκεπασμένος λάκκος της ερμηνείας, αντίληψης και τελικά έκφρασης της λέξης “αγάπη”…

Δεν ξέρω αν έχει υπάρξει στην πλάση πιο βασανιστική και βασανισμένη, πιο παρεξηγήσιμη και παρεξηγημένη λέξη από το “αγαπώ”!

Μας μάθανε ότι η αγάπη χωρίζεται σε κατηγορίες: γονεϊκή, φιλική και ερωτική.
(Για την αυταγάπη ούτε λόγος, έτσι; Μόνο ο Charlie Chaplin μίλησε για αυτήν στα 70στά γενέθλιά του. Δες εδώ)
Γονεϊκή αγάπη είναι, λένε, η πιο ανιδιοτελής και αγνή αγάπη.
(Ποτέ κανείς δεν μου είπε αν είναι η αγάπη που νοιώθουν οι γονείς ή η αγάπη που δείχνουν στα παιδιά τους, με τον εξατομικευμένο τρόπο που εκείνα χρειάζονται!)
Φιλική αγάπη μάθαμε ότι είναι αυτό που νοιώθουν οι άνθρωποι τους οποίους επιλέξαμε για οικογένεια μη DNAϊκού δεσμού. Όπως επίσης αυτή που νοιώθουμε εμείς για εκείνους.
Ερωτική αγάπη…  εδώ κάπως δυσκολεύουν τα πράγματα ! Η αγάπη αυτή ισχυρίζονται οτι είναι το συναίσθημα που γεννιέται ανάμεσα σε ένα ζευγάρι ανθρώπων που, ανάμεσα σε άλλα, έλκεται και ερωτικά – σεξουαλικά.
(Αυταγάπη, σου λέω εγώ ότι είναι η αγάπη που αισθάνεσαι ή που θα ‘θελα να αισθάνεσαι -για να το θέσω πιο σωστά- για τον εαυτό σου. )
Ωραίααααααα, και έρχομαι εγώ τώρα να σου ταράξω λίγο τα μυαλά και ό,τι σου ‘παν μέχρι τώρα…

Η αγάπη είναι ΜΙΑ!
Ή αγαπάς ή δεν αγαπάς.
Τον άνθρωπο.
Γενικά.

Η αγάπη είναι επικοινωνία. Είναι “σε ακούω με σκοπό να σε καταλάβω και όχι για να απαντήσω”.

Η αγάπη είναι σεβασμός. Σέβομαι το ότι, αλλά και, αυτό που μου επικοινωνείς. ΣΕ σέβομαι ως οντότητα. Τις ανάγκες σου, τις προτεραιότητές σου, τα περίτεχνα -ίσως και λίγο περίεργα για μένα-  σκαλίσματα που έχει ο χαρακτήρας σου.

Η αγάπη είναι εκτίμηση. Σε εκτιμώ για όλα αυτά που είσαι και για όλα αυτά που δεν είσαι. Γιατί είσαι μοναδικό πλάσμα με ένα ολόδικό σου σύνολο ψυχικών χαρακτηριστικών, τα οποία είτε έχω ακούσει να μου λες, είτε έχω εκμαιεύσει επικοινωνώντας μαζί σου, είτε έχω συμπεράνει για σένα, αξιολογώντας τα δεδομένα που μου έχεις δώσει κατα καιρούς.

Η αγάπη είναι αυταπάρνηση. Αν και όποτε χρειαστεί, θα βάλω σε πρώτο πλάνο την δική σου, εκάστοτε, ανάγκη και θα αναμασήσω προσωρινά την δική μου. Μέχρι να χορτάσει η ανάγκη σου λίγο, αν είναι παροδική. Αν δεν είναι, θα αναπροσαρμοστώ.

Η αγάπη είναι αλληλεπίδραση. Σε ακούω ΚΑΙ σε σέβομαι ΚΑΙ σε εκτιμώ. ΚΑΙ στο δείχνω. Επειδή όμως η κάθε δράση έχει και αντίδραση, χρειάζομαι να ξέρω πώς νοιώθεις με αυτό που σου δείχνω και όχι απαραίτητα να με αγαπάς και εσύ.
Η αγάπη, βλέπεις, δεν εκβιάζεται, όπως και κανένα βαθύ συναίσθημα.

Η αγάπη είναι αποδοχή. Αποδέχομαι και αγκαλιάζω όλα όσα σε χαρακτηρίζουν, είτε με “βολεύουν”, είτε όχι.
Σε καμμία περίπτωση δεν θα προσπαθήσω να σε αλλάξω σε κάτι που δεν είσαι ή που δεν θέλεις εσύ να γίνεις ! Γιατί εγώ επιλέγω να αγαπάω εσένα και όχι αυτό που νομίζω ότι -θα ‘πρεπε να- είσαι (για να με εξυπηρετείς)!

Η αγάπη είναι προστασία. Σε προστατεύω από τον κακό μου εαυτό. Από τον πληγωμένο, τον κακοποιημένο, τον απαιτητικό, τον χειριστικό, τον … τον … τον…

Η αγάπη είναι πράξη. Και όχι απαραίτητα δράση, αν την δεδομένη στιγμή δεν μπορώ να δράσω, σίγουρα με την στάση μου απέναντί σου, πράττω. Άρα, η στάση μου είναι πράξη !

Η αγάπη είναι ελευθερία. Είσαι πάντα ελεύθερος να επιλέξεις. Να με αποδεχτείς ή να με προσπεράσεις. Να μείνεις ή να φύγεις. Είσαι ε-λ-ε-ύ-θ-ε-ρ-ο-ς !

Ξαναδιάβασέ τα όλα και πες μου, τα ίδια δεν θα ‘ταν καλό να ισχύουν και για την υγιή αυταγάπη;!

Αφού φτάσαμε ως εδώ λοιπόν και περιμένεις να σε αποχαιρετήσω για να αρχίσεις να ξεμπλέκεις το κουβάρι που έχει δημιουργηθεί μέσα στο κρανίο σου…
θα σου πω ότι δεν τελειώσαμε !!!

Να μην ξεχάσεις ποτέ ότι ΑΝ η αγάπη δεν λειτουργεί παράλληλα με την αυταγάπη ΘΑ πέσεις στην μεγαλύτερη παγίδα!
– και αυτή είναι η μόνη συνθήκη που μπορώ να σκεφτώ για την αγάπη, έτσι όπως την αντιλαμβάνομαι και την εφαρμόζω εγώ τουλάχιστον.

Ο πρώτος άνθρωπος που οφείλεις να μάθεις να {επικοινωνείς – σέβεσαι – εκτιμάς – “αυταπαρνείσαι”*** – αλληλεπιδράς – αποδέχεσαι- προστατεύεις – πράττεις – αφήνεις ελεύθερο – και τελικά πραγματικά να} αγαπάς, είναι ο εαυτός σου !
(Αντίθετα, γαλουχείσαι ότι ο πρώτος άνθρωπος που πρέπει να αγαπάς είναι η μάνα σου και ο πατέρας σου. Ξεχωριστά. – θα σου γράψω άλλη φορά για αυτό!)
Πρέπει να ‘χεις κρυστάλλινης καθαρότητας ανεπηρέαστη εικόνα του εαυτού σου και ευδιακρίτως ξεκάθαρα προσωπικά όρια  για να μπορέσεις να αγαπήσεις και ακολούθως να αγαπηθείς υγιώς.

Αν θες να αγαπηθείς, αγάπησε πρώτα τον εαυτό σου.
Γιατί μόνο έτσι θα γίνεις πραγματικά αξιαγάπητος!

Κάπου εδώ, έτσι για επιδόρπιο, θα επαναφέρω τις κατηγορίες της αγάπης που μας μάθανε και ανέφερα πιο πάνω… και θα σου θυμίσω πώς ένοιωσες όταν ανακάλυψες ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης! Γιατί.. εντάξει, το ξέρω, θα ταρακουνήσω λίγο τον κόσμο σου…

Η γονεϊκή αγάπη ΔΕΝ είναι ανιδιοτελής. Είναι άδολη (ιδανικά), άρα και αγνή.
Οι γονείς σε γαλουχούν, χωρίς δόλο, σύμφωνα με αυτά που θεωρούν σωστά εκείνοι, την δεδομένη χρονική περίοδο της ανατροφής σου ΚΑΙ προσδοκούν να γίνεις καλός-τίμιος-χρήσιμος-μπλα μπλα μπλα άνθρωπος- για την κοινωνία συνήθως.
(Μέσα σε αυτή την προσπάθεια, ξεχνάνε ότι το πολυτιμότερο για σένα, το παιδί τους, είναι να γίνεις ευτυχισμένος άνθρωπος!)
Αν γίνεις όντως όλα-αυτά-τα-μπλαμπλαμπλα άνθρωπος έχουν κερδίσει (τους έχεις απονείμει, βασικά, αλλά και αυτό το ξεχνάνε…) την κονκάρδα του καλού-άξιου-σωστού-επιτυχημένου-μπλα μπλα μπλα γονέα και αυτή την ταυτότητα θα επιδεικνύουν περήφανα κάθε φορά που καλούνται να αναφέρουν το έργο τους σε αυτή τη ζωή.
Κάπου εκεί μέσα, για δες, δεν κρύβεται ένα …ψήγμα(;) ιδιοτέλειας;!

Η φιλική αγάπη είναι δούναι και λαβείν. Ίσως η πιο “τίμια” αγάπη. Γιατί ο καθένας μας ξέρει -ενσυνείδητα ή υποσυνείδητα- τί δύναται να του παρέχει ο κάθε φίλος του, και μη γελιέσαι και μου το παίζεις καλοσυνάτος… με βάση αυτό δίνεις τα αντίστοιχα (ιδανικά).

Η ερωτική αγάπη… εδώ τα πράγματα γίνονται μπuρδέλο γιατί στην μέση μπαίνει η παράμετρος “Έρωτας”. Και ο Έρωτας είναι κακομαθημένος και απαιτητικός. Κτητικός και αχόρταγος. Τα θέλει όλα και τα θέλει τώρα !
Το μυστικό είναι να ερωτεύεσαι αγαπώντας ! Να ερωτεύεσαι δηλαδή, χωρίς να ξεχνάς ότι αγαπάς τον άνθρωπο. Γενικά. Δεν σου λέω ότι είναι εύκολο, αλλά σου λέω ότι γίνεται και σου το λέω … βιωματικά!
(Υπάρχουν και κάποια άλλα θεματάκια με την ερωτική αγάπη τα οποία θα σου αναλύσω άλλη στιγμή… έχουν να κάνουν με το πρότυπο που διδάχτηκες για αγάπη από τους γεννήτορές σου, οι οποίοι σου το πρωτοπαρουσίασαν.)

Εσύ, πώς αγαπάς;

“Δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι, αν δεν γίνουμε σωστοί, μάτια μου. Τίποτα δεν αποκτάς χωρίς πρώτα να γίνεις αντάξιός του.”

Μάρω Βαμβουνάκη

***Μα καλά, πώς να “αυταπαρνηθώ;” θα μου πεις, και όχι άδικα !
(και κάπου αυτοπυρπολήθηκε ένας φιλόλογος, γιατί αυτή η λέξη δεν υπάρχει πραγματικά στην Ελληνική, κατά τα άλλα, πάμπλουτη γλώσσα!)

Να σου θυμίσω ότι και ο εαυτός σου έχει πεινασμένες ανάγκες που κάπου-κάπου πρέπει να βάζεις σε πρώτο πλάνο για να χορτάσουν λίγο, αν είναι παροδικές. Αν δεν είναι, θα αναπροσαρμοστείς! Το ‘χεις τώρα ;!