Είχες γράψει τόσο μέσα μου…_

Από τις πρώτες κι όλας μέρες,
ένιωσα ότι κάτι πολύ ξεχωριστό υπάρχει μεταξύ μας.
Ήξερα ότι αυτό που μας έδενε ήταν πάνω από εμάς τους ίδιους.
Το ψυχανεμίστηκα. Το διαισθάνθηκα. Με διαπέρασε.
Ήταν αμφίπλευρα
ανεξέλεγκτο και χειμαρρώδες και για τους δυο μας
μα θρεπτικό κι εξελικτικό για τον καθένα από εμάς. Αλλά και για την ενωσή μας.

Ήταν η αίσθηση του ότι βρήκα το σπίτι μου. Ότι εγώ εδώ αν-οίκω.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο ηλεκτρίστηκα όταν μια μέρα κοιτώντας σε,
μου είπε η διαίσθησή μου πιο βέβαιη από ποτέ: “Αυτός είναι για σένα!”.

Ήταν που τόσο μοιάζαμε εμείς οι δύο.
Ήταν που σχεδόν όλα τα ίδια γεγονότα στη ζωή μας συνέβαιναν παράλληλα κι ας τις ζούσαμε χωριστά.
Ήταν που αν και ήμασταν δύο ολόκληροι και ξεχωριστοί άνθρωποι είχαμε μια ολόιδια ψυχή.
Λες και κάποτε χωρίστηκε σε δύο σώματα με μια σιωπηρή υπόσχεση να ξαναενωθεί, αφού περάσει τα πάνδεινα.
Δεν ξέρω πώς έγινε. Ακόμα δεν μπορώ να το εξηγήσω με τη λογική.
Μα να σου πω την αλήθεια,
ούτε που ψάχνω πια.
Μου αρκεί αυτό που νιώθω. Αυτή τη σιγουριά ότι αποκλείεται να κάνω λάθος.
Μου αρκεί αυτό που ζω. Αυτό το ανεξήγητο καθρέφτισμά μου, πάνω σου και το δικό σου πάνω σε μένα.

Πάντα έψαχνα να βρω τα “γιατί” και πάντα προσπαθούσα να εξηγήσω με τη λογική ό,τι συνέβαινε γύρω μου και μέσα μου.
Αυτό που συνδέει εμάς, δεν μπόρεσα ποτέ να το εξηγήσω. Και παραδίνομαι!
Δεν με ενδιαφέρει πια να το εξηγήσω.
Θέλω μόνο να το ζήσω.

Είχες γράψει τόσο πολύ μέσα μου,
κι όσο εσύ έγραφες μέσα μου,
τόσο σου έγραφα εγώ σε χαρτιά, σε οθόνες, σε εικόνες.Σχεδόν εμμονικά!
Λες και γράφοντάς σου, γράφοντας για σένα,
προσπαθούσα να με πείσω ότι δεν είμαι τρελή.

Είχες γράψει τόσο πολύ μέσα μου όμως,
που λίγα χαρτιά δεν ήταν τίποτα._