Είμαι… αληθινός άνθρωπος.

Όταν έγραψα και κοινοποίησα το ” Το <<θέλω>> είναι ζωή” ,  η Αργυρώ μου έγραψε: Και τώρα που μας μίλησες για το “θέλω”, περιμένω να δω τί έχεις να μας πεις για το “είμαι”.
Δεν θα σου κρύψω ότι μετά το πρώτο φιλάρεσκο χαμόγελο που φώτισε τα μούτρα μου , γιατί ζήτησε ανοιχτά την θέση μου ΜΙΑ από όλους εσάς που με κρυφο-διαβάζετε, … προβληματίστηκα.

“Είμαι”;;; Τί είμαι; και τί δεν είμαι; και από πού να το πιάσω το “είμαι” και πού να το αφήσω;;; Πώς να το προσεγγίσω;

Από ‘κείνη τη μέρα, γράφω και σβήνω στο μυαλό μου αυτό το κείμενο περί του “είμαι”.
Ο κέρσορας του εγκεφάλου μου αναβοσβήνει επίμονα και βασανιστικά, παράλληλα με το backspace και το delete που κάνουν πάρτυ! Ακόμα δεν έχω γράψει ούτε το μίσο !
Εδώ θα ξετυλιχτεί, γράφοντας…

Ξεκίνησα να σκέφτομαι τί είμαι εγώ. Και σκεπτόμενη αυτό, συνειδητοποίησα ότι το “είμαι” δύναται να εκφράζει δύο διαφορετικά, αλλά εύκολο να μπερδευτούν μεταξύ τους, πράγματα: Κατάσταση ή ιδιότητα.

Δηλαδή: “Είμαι χαρούμενος/η” – κατάσταση. Αυτή τη στιγμή με ακούω να γελάω και νιώθω όμορφα. Άρα είμαι χαρούμενος/η τώρα.

“Είμαι έξυπνος/η” – ιδιότητα. Θεωρώ ότι μέσα σε αυτό το στρογγυλωπό πράγμα που κουβαλάω στην κορφή του σώματός μου, υπάρχει φαιά ουσία, την οποία και χρησιμοποιώ στο μέγιστο δυνατόν, πάντα.

Καταλαβαίνεις σε αυτό το σημείο ότι το τί είσαι και το τί όχι, έχει άμεση και αναπόσπαστη σύνδεση με την αντίληψη περί του εαυτού σου.

Πρέπει να έχεις κρυστάλλινης διάυγειας προσωπική και ανεπηρέαστη εικόνα της ύπαρξής σου για να μπορείς να δηλώσεις τί είσαι.

Παρατηρώ πολλούς ανθρώπους που δηλώνουν … διάφορα που αποδεικνύεται από το σύνολο των πράξεών τους και την γενική στάση τους ότι δεν είναι.
Αυτό είναι είτε παραποιημένη ιδέα περί εαυτού, είτε επίκτητη άμυνα.

Η παραποιημένη εικόνα σου, συνήθως προκύπτει από κάτι που κάποιος κάποτε σου είπε και θεώρησε το κλούβιο σου κεφάλι ότι είναι ιδιότητα και όχι κατάσταση. Λόγω μη σαφούς προσωπικής και ολοκληρωμένης αντίληψης του εαυτού σου.

Ας πούμε… “είμαι παρτάκιας” – δεν είναι τυχαίο το παράδειγμα.
Μου το ‘χει πει δυο -τρεις φορές πολύ κοντινός μου -ενοχικός-άνθρωπος ενώ, επιπροσθέτως, έχω κατηγορηθεί πολλές φορές στο παρελθόν ότι με νοιάζει μόνο ο εαυτός μου (σε μια περίοδο που -τραγελαφικό- ο εαυτός μου δεν υπήρχε ΠΟΥΘΕΝΑ…)
Δεν μπορείς να χαρακτηρίζεις τον εαυτό σου ως παρτάκια, την ίδια στιγμή που προσπαθείς με κάθε τρόπο να μην πληγώσεις τους ανθρώπους γύρω σου. Πόσο μάλλον όταν, με σκοπό να προστατέψεις τους άλλους, στρέφεις και την λεπίδα προς τα σένα.
Το αν πληγώνονται τελικά ή όχι οι άλλοι, είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα και σίγουρα δεν έχει να κάνει μόνο με το δικό σου χαρακτήρα, αλλά και με το δικό τους.

Ξέρεις, οι ανθρώπινες σχέσεις, παντός τύπου, είναι αλληλεπίδραση και όχι μονόπλευρη δράση.

Μην υπερτιμήσεις καταχρηστικά ποτέ τον εαυτό σου τόσο που να πιστέψεις ότι είσαι τόόόσο παντοδύναμος ώστε να δύνασαι να προκαλέσεις ανεπανόρθωτο κακό σε κανέναν, χωρίς την έγκρισή του.
Αν σε αφήσει να τον “κακομεταχειριστείς” , παριστάνοντας – εκ των υστέρων- τον … κακόμοιρο παρατηρητή, … είναι ξεκάθαρα συνένοχος.
Και αν μιλάμε για νοήμονα ενήλικο άνθρωπο (στα παιδιά αλλάζει πολύ το σκηνικό) και το έχει επιτρέψει να συμβεί, τότε το έχει επιλέξει ενσυνείδητα ή υποσυνείδητα. Αλλά σε κάθε περίπτωση, το έχει επιλέξει. Άρα δεν δικαιούται να σε κατηγορήσει.
(το συναινετικό σεξ μπορεί να χαρακτηριστεί “βιασμός”; Εκεί ήμουν και εγώ, αφού δεν ήθελα, γιατί δεν αντέδρασα;; Να φωνάξω, να παλέψω, να κλάψω. πώς ήταν βιασμός, αφού δεν αντέδρασα προστατεύοντάς με;; – ένα λιγότερο συμπλεγματικό παράδειγμα για να καταλάβεις τί εννοώ. )
Το να θεωρείς λοιπόν ότι είσαι παρτάκιας, στην προκειμένη περίπτωση, είναι παραποιημένη ιδέα περί του εαυτού σου γιατί κάποιος – από το μακρυνό ή κοντινό παρελθόν- στην φύτεψε περίτεχνα και το λίπασμα της ενοχικότητάς σου έκανε σωστή δουλίτσα, δυναμώνοντας την ανάπτυξη ενός δέντρου που ενώ δεν ανήκει στο δικό σου κήπο, τον σκιάζει αποκλειστικά και ολόκληρο.

Και άκου και αυτό τώρα…
ΝΑΙ! έχεις δικαίωμα να είσαι ΚΑΙ παρτάκιας με την έννοια της κατάστασης: “Αυτή τη στιγμή, φέρομαι σαν παρτάκιας”
Όλοι μας έχουμε περάσει περιόδους που ο εαυτός μας έχει και πρέπει να έχει προτεραιότητα έναντι των άλλων.
Και αυτό μπορεί να είναι προσωρινή ανάγκη ή … επίκτητη άμυνα.
Αν είναι προσωρινή ανάγκη, ο απέναντί σου, οφείλει να το σεβαστεί με αυταπάρνηση και να σε βοηθήσει, υπομένοντας ΚΑΙ επικοινωνώντας μαζί σου, να επανέλθεις στην πραγματικά δική σου ιδιότητα, αφού ολοκληρώσεις την φάση της κατάστασης.
Αν είναι επίκτητη άμυνα, τότε… κάποιος σου κύρηξε πόλεμο και μάχεσαι έναντι αυτού, ενώ δεν το ‘χεις καταλάβει ούτε εσύ…
Ξέρεις, οι άμυνες και μηχανισμοί που μπορεί να αναπτύξει ο εαυτός σου για να επιβιώσει είναι αμέτρητες και δυσμετάφραστες πολλές φορές, ακόμα και από σένα τον ίδιο, όταν είσαι ακόμα μέσα στην κατάσταση. Μόλις βγεις από αυτή, έρχεται και σκάει η αλήθεια στα μούτρα σου!

Αν ζητήσεις από δέκα ανθρώπους να σου πουν τί είσαι, θα ακούσεις το λιγότερο δέκα διαφορετικά χαρακτηριστικά “σου”, τα οποία μπορεί να αντικρούονται και σημασιολογικά μεταξύ τους.
Γιατί ο καθένας σε μεταφράζει διαφορετικά. Σε άλλο επίπεδο. Σε άλλο βάθος. Με άλλα κριτήρια. Με τα δικά του βιώματα. Με την δική του ωριμότητα.

Ο πιο άρτιος τρόπος για να ξέρεις τί είσαι πραγματικά είναι να σε παρατηρείς εσύ σε κάθε ανάσα σου. Στον τρόπο που αλληλεπιδράς σε ένα ευρύ σύνολο διαφορετικών ανθρώπων. Εκεί θα δεις, λίγο πιο αντικειμενικά, τί είσαι και τί όχι.
Και πάλι θα υπάρχουν αποκλίσεις σε κάποια συμπεράσματα, μιας και δεν θα φέρεσαι με τον ίδιο τρόπο σε όλους. Γιατί, σου είπα, οι σχέσεις είναι αλληλεπίδραση. Και ο εαυτός σου δημιουργεί αυθόρητα και χωρίς την έγκρισή σου, άμυνες συναισθηματικής επιβίωσης.
Άρα συμπεριφέρεσαι με τον τρόπο που το ένστικτό σου , σου λέει ότι θα βγεις πιο αλώβητος από την επαφή με τον απέναντί σου.

Γιατί ο άνθρωπος είναι ένα ευμετάβλητος, προσαρμόσιμος και με γενετήσια ανάγκη ολοκληρωτικής επιβίωσης, ζωντανός οργανισμός.

Εγώ, ας πούμε, -μπορώ να- είμαι :
Τριανταφυλλένια ρομαντική, αλλά και εξαιρετικά κυνική.
Απίστευτα τρυφερή, αλλά και παγερά απόμακρη.
Απόλυτα δοτική, αλλά και ξεκάθαρα απούσα.
Ανεξέλεγκτα ονειροπόλα, αλλά και αφοπλιστικά λογική.
Φιλελευθερα συγκαταβατική, αλλά και ανελέειτα αντιτιθέμενη.
Εσωτερικά ανασφαλής, αλλά και ανεπηρέαστα σίγουρη.

Πάντα όμως είμαι αληθινή.
Ό,τι και αν – μου βγάζεις να- είμαι, την δεδομένη στιγμή είναι αληθινό.
Δεν προσποιούμαι, δεν χειρίζομαι, δεν κακοποιώ.
Δεν παροπλίζω, δεν αποδυναμώνω, δεν τιμωρώ.
Δεν εκμεταλλεύομαι, δεν κατηγορώ, δεν αποποιούμαι ευθυνών.

Γιατί αν κάτι οφείλω να είμαι, αδιαπραγμάτευτα, είναι αληθινός άνθρωπος.
Απέναντι σε μένα και σε σένα.
Και αυτό είμαι.
Αληθινός άνθρωπος.