Δυσκολεύομαι να πω”όχι”… μέχρι να πατήσεις τα όριά μου._

Δυσκολεύομαι να πω “όχι” σ’αυτούς που αγαπάω.
Θεωρούσα ανέκαθεν ότι η αγάπη φτιάχτηκε για να αγκαλιάζει γλυκά
τους ανθρώπους.
Τον καθένα απ’αυτούς,
μοναδικά κι εξατομικευμένα,
με βάση τη θέση και το ρόλο του στη ζωή σου.

Αγαπάω σημαίνει καλομαθαίνω.
Φροντίζω. Προσφέρω.
Μοιράζομαι. Συγχνωτίζομαι.
Προστατεύω. Παρίσταμαι.
Αγαπάω σημαίνει αποδέχομαι.
Συμπαραστέκομαι. Θεραπεύω. Κινητοποιώ. Εμπνέω.
Εκτιμώ. Θαυμάζω.

Και τα δείχνω όλα ξεκάθαρα,
και τα δίνω όλα απλόχερα,
όταν αγαπάω.
Κι είναι σταθερά, αμετακίνητα, ακλόνητα στοιχεία της αγάπης μου.
Μα όχι δεδομένα.

Γιατί αν θεωρηθούν, βλακωδώς, δεδομένα και πατηθούν τα όριά μου…
Εκείνες οι λεπτές, ηλεκτροφόρες,
κόκκινες γραμμές που αν κάποιος τις ακουμπήσει άτσαλα,
αρχίζουν να χτυπάνε οι συναγερμοί μου όλοι
και πέφτουν οι μπάρες απότομα.
Εκείνες οι αόρατες κατακόκκινες γραμμούλες που λέγονται:
Περηφάνια κι αξιοπρέπεια.
Δεν ανέχομαι το να με προσβάλλεις.
Δεν ανέχομαι το να με μειώσεις.
Δεν ανέχομαι να με θεωρήσεις δεδομένη.
Δεν ανέχομαι να μην εκτιμάς την προσφορά μου.
Και, δυστυχώς, δεν ξεχνάω.
Σχεδόν ποτέ.

Δυσκολεύομαι να πω “όχι” σ’αυτούς που αγαπάω.
Μα αν το πω, δεν θ’αλλάξει σε “ναι”.
Γιατί μάλλον κάτι έκανες πολύ λάθος.
Γιατί πάτησες στις κόκκινες γραμμές μου ατσούμπαλα και ασεβώς.
Και μ’έχασες._