Δεν ήταν ότι ήσουν όλος ο κόσμος μου…_

Δεν ήσουν ο κόσμος μου, όχι.
Ψέματα δεν σου ειπα ποτέ.
Δεν ήσουν ούτε καν το κέντρο του.
Έμαθα, έστω και αργά, να είμαι εγώ το κέντρο του κόσμου μου.
Να μην ετεροπροσδιορίζομαι, ακόμα και αν συγγενεύω, ακόμα και αν ακουμπάω απόλυτα την δική μου ψυχή στη δική σου.

Ήταν που, ρε γαμώτο, μαζί φτιάχναμε έναν ολόκληρο κόσμο.
Ένα τόσο δα μικρό σύμπαν που φάνταζε παντοτινά παντοδύναμο.
Για το δικό μας μοναδικό πάντα,
που μπορεί να είναι μόνο τώρα,
μπορεί και κάτι παραπάνω από μια αιωνιότητα.
Θυμάσαι;_