Αυτό που μου λείπει πιο πολύ είναι ο εαυτός μου._

Μου λείπουν τα ξενύχτια μας.
Τα μάτια μας που λαμπιρίζανε στο σκοτάδι όταν καθρεφτίζονταν το ένα ζευγάρι μέσα στο άλλο. Λες και ήταν ένα. Ένα ολόκληρο σύμπαν ήταν. Αυτόφωτο.
Μου λείπει η μυρωδιά σου και ο ήχος της φωνής σου.
Μου λείπεις εσύ, που ξέρεις πολύ καλά ποιος είσαι.
Και μαζί μου λείπει και ο χαρούμενος εαυτός μου. Αυτός που είχα μαζί σου.
Μαζί θα κάναμε θαύματα.

Μου λείπει η ήρεμη οικογένεια που δεν είχα ποτέ.
Η γεμάτη αγάπη και αφοσίωση.
Η πλημμυρισμένη από πίστη και εμπιστοσύνη και αποδοχή.
Η πλήρης από όνειρα και κατακτήσεις.
Ίσως να πεις ότι είμαι αιθεροβάμων και αυτό που περιγράφω μια ουτοπία,
αλλά εμένα μου λείπει.
Πάντα μου έλειπε.

Μου λείπει η ανεμελιά μου.
Τα ταξίδια της ψυχής και του μυαλού μου, αλλά και αυτά του κορμιού μου.
Μου λείπει η γαλήνη και η ηρεμία.
Μου λείπει η αγάπη, η αγκαλιά, το φιλί.
Μου λείπει η ζωή άνευ όρων, με εκμηδενισμένες αποστάσεις, χωρίς κρυμμένα πρόσωπα.

Μου λείπει να μακραίνω το βήμα μου.
Να εξελίσσομαι. Να προχωράω.
Να ακούω τα λεπτά τακούνια μου να χτυπούν στο πάτωμα με σιγουριά
και να ξεμακραίνω από την καθημερινότητα, τη χτισμένη μέσα σε τοίχους.
Μου λείπουν τα ταξίδια σε ανοιχτούς ωκεανούς με ανοιχτά πανιά
και ας φυσάει δυνατά ο αέρας,
εγώ έχω γερό σκαρί.

Μου λείπει ο ατρόμητος εαυτός μου
και το ευτυχισμένο παιδί που γέννησα μέσα μου, και ας άργησα.
Μου λείπει η ελευθερία της κανονικότητας που τόσο δεδομένη την είχα.
Μου λείπει το “πολύ”.
Μου λείπει το “όλα”.
Μου λείπει το “Όλα. Πολύ.”
Μου λείπουν όλα πολύ.

Μα περισσότερο από όλα,
αυτό που μου λείπει πιο πολύ είναι ο εαυτός μου._